Wadlooptocht naar Schiermonnikoog
Ria Pronk


Een goed begin is het halve werk, maar als je om 04.30 uur uit de veren moet, dan staat je lichaam nog in de nachtstand en dan vergeet je dus je fotocamera en je thermosflesje met koffie. Trouwens, het regent ook nog eens pijpenstelen op dit vermaledijde uur...


Een wadlooptocht naar Schiermonnikoog staat op het programma. Vertrektijd vanaf Lauwersoog is om 06.30 uur. Om 05.00 uur rijd ik door het donker over verlaten wegen. Heerlijk om zo in de vroegte onderweg te zijn. De regen maakt plaats voor een verbluffende zonsopkomst. Tegen de tijd dat ik bij P4 mijn auto parkeer, is het licht en het regent niet meer.

Er staan al wat mensen te wachten. Men maakt zich vooral druk over het ontbreken van de gids. "Hier word ik toch chagrijnig van; word je aan alle kanten gesommeerd om op tijd te zijn en dan is er geen gids", moppert een dame. Ik ken wadgidsen langer dan vandaag en die komen echt wel.

Wadgids Adriana staat bij restaurant Schierzicht en wij staan op de parkeerplaats. We voegen ons bij haar en gaan dan met een snelle boot richting zandbank Brakzand waar we in het water plonzen en aan de tocht beginnen. Het is zoals altijd geweldig op het Wad. Het vroege ochtendlicht, de zon die door de wolken prikt. Een beetje slik, maar zeker niet vermoeiend en een enkel geul, die we door moeten. Genieten is het. Ik ben dol op het Wad.

Rond 11.00 uur zijn we op Schiermonnikoog. Ik huur een fiets, poets mezelf schoon bij de wasplaats, neem afscheid van de gezellige groep wadlopers en vertrek met mijn fiets - met vrijwel lege achterband - naar De Marlijn. Ik heb mijzelf een kop koffie en een bord vissoep beloofd.

Het is druk en lawaaierig bij de populaire strandtent. De koffie smaakt goed en de soep is goddelijk. Ik kan er voorlopig weer tegen. Op het strand loop ik een heel stuk door het water, heerlijk is dat. Ik fiets naar de Kobbeduinen en maak een wandelingetje door de kwelder. Ik vraag iemand of ik zijn fietspomp mag lenen en mijn band wordt vervolgens door de meneer opgepompt. Mij hoor je niet klagen. Ik stap weer op. Schier in de zomer, met zeealsem en duindoorn. Zo mooi.

Ik fiets terug richting de boot en ga nog even op een bankje zitten om te staren over het water. tenminste, dat is het plan. Bij mij voegen zich twee dames en een heer op leeftijd. Ik raak aan de praat met een van de dames. Het zijn eilanders. Ze is nog altijd blij en gelukkig op Schier. Haar kinderen wonen allemaal aan de wal. Haar man rijdt alleen nog auto op het eiland. Aan de wal is het te druk. Toeristen zijn om naar te kijken en je over te verbazen. Ik krijg een mooi inkijkje in het leven van eilanders. "Wat aan de wal is, blijft aan de wal",zegt de vrouw. "Mensen laten hun beslommeringen achter wanneer ze op de boot naar Schier stappen, beslommeringen gaan niet mee op de boot. Hier is de wereld anders". En ik kan haar niet anders dan gelijk geven.