Terug naar de basis
Verhaal van Anita


Al heel wat jaren kom ik op het eiland. Voor het eerst met een vriendin van de MEAO in 1992, als ik me goed herinner. In de tijd dat ik vrijgezel was, ging ik ook wel eens alleen een weekendje. Dat was onwennig en heerlijk tegelijk.


In de periode dat mijn vriend en ik elkaar nog slechts kenden via gezamenlijke vrienden, zijn wij een - met die gezamenlijke vrienden - een dagje naar het eiland geweest. De foto die ik toen van mijn vriend maakte, zit nog altijd in mijn portemonnee.

In de jaren dat wij nog geen kinderen hadden gingen we elk jaar een keer naar het eiland, altijd buiten het hoogseizoen. Sinds de kinderen er zijn gaan we elke zomer. En elk jaar genieten we weer. De natuur op het eiland heeft zoveel moois te bieden; de zee rolt onvermoeibaar haar golven over je voeten. Wij genieten van de rust, de kleinschaligheid, het gebrek aan mogelijkheden. Alle basisbehoeften zijn hier binnen handbereik en dat geeft mij ontspanning. Hoewel... door de jaren heen zie ik het wel drukker worden, met evenementen, een (kleine) kermis, de winkels tussen de middag open, de supermarkt ook op zondag open...

Ondanks de heerlijkheden van het eiland, heb ik met vakanties toch elke keer een verwarrende verhouding. Ik kan hartstochtelijk verlangen naar de afwezigheid van dagelijkse verplichtingen, deadlines en to-do's, maar eenmaal op vakantie ben ik de eerste dagen een beetje uit mijn hum. Het kost me even tijd om wat afstand te krijgen. Ik wil de druk van alledag achter me laten, maar in de praktijk blijkt het nog best lastig om het van me af te laten glijden. Het heeft tijd nodig.

In de relatieve rust van de vakantie - relatief zeg ik, want vakantie met twee energieke kleuters is best intensief - in de relatieve rust had ik toch tijd voor wat reflectie. Ook al duurde dat tot ver in de tweede vakantieweek. Er kwamen geen grote inzichten waar ik op gehoopt had en ik worstelde met mijn ongenoegen daarover, maar kleine inzichten zetten me wel aan het denken. Soms stagneerden ze voordat het inzicht me helemaal helder werd, maar net wanneer ik de moed op dreigde te geven, kwam er weer ruimte in mijn hoofd.