Simone Kleinsma vertelt...


Simone Kleinsma gaat graag met haar man Guus Verstraete * naar het eiland. Lekker uitwaaien, fietsen, genieten van de natuur, de rust en van elkaar. Haar verhaal van een bezoek op een zondag en maandag in maart aan het eiland.


Zondag:
Omdat ik gisteren moest spelen in Middelburg en pas rond half twee 's nachts thuiskwam, hebben we besloten de boot van half vier te nemen. Het wordt dus een bliksembezoek, maar daarom niet minder leuk. Lauwersoog ligt verder weg dan je denkt, dus we gaan bijtijds weg. De laatste keer zagen we de boot voor onze neus vertrekken.

Deze keer zijn we op tijd! Het is rustig op de boot. We installeren ons voor de tocht van drie kwartier. Ik voel alle dagelijkse beslommeringen van me afglijden. Bij aankomst bij de Veerdam op het eiland verbaast het me dat zoveel mensen de boot terug nemen, want het is pas maart en niet bepaald warm. Aan de andere kant: het eiland is alle jaargetijden mooi. Zo, de bus in en op naar ons hotel.

Inmiddels zit de vijf in de klok en nestelen we ons op het terras. Het is hoog tijd om een lekker biertje en een portie bitterballen te bestellen. En ja hoor, de goden zijn met ons. De zon breekt door. Even lijkt het zomer. Wat wil je nog meer?

Na een klein tukje doen we ons tegoed aan een heerlijk viergangendiner, vergezeld van diverse wijntjes. Een paar uur later rollen we zeer voldaan ons mandje in. Gek, dat je in zo'n korte tijd dat vakantie gevoel kunt krijgen.

Maandag:
Geslapen als een os. Na het ontbijt - altijd weer veel te veel - gaan we op weg om fietsen te huren. Want op Schiermonnikoog fiets je! Sinds 1989 is het eiland gebombardeerd tot Nationaal Park en is het, omdat het behalve voor vergunninghouders niet toegankelijk is voor auto's, een paradijs voor wandelaars en fietsers.

We stappen op onze fietsen en gaan op weg. Het is eind maart en ook hier roert 'ie  zijn staart. Mijn hemel, de wind heeft hier vrij spel! Het is ploegen op de fiets en ik kom erachter dat ik op dit moment niet zo in vorm ben. Door m'n optredens de laatste tijd is mijn bezoek aan de sportschool danig teruggelopen. Evenals mijn conditie dus. Maar het is heerlijk om de wind door je haren te voelen wapperen en je hoofd te laten schoon blazen.

De vuurtoren staat er zoals altijd fier bij en we vervolgens onze weg naar het strand. Het is eb. Er is geen kip te zien. Door de wind maakt het opstuivende zand tekeningen op het strand en lijkt het alsof we op een vulkaan lopen. In de verte zie je kleine zwarte stipjes; de zeehonden die in alle rust genieten van een flauw lente zonnetje.

Dinsdag:
We nemen de boot van half elf terug naar het vasteland. Op het moment dat we voet aan wal zetten, ben ik een beetje jaloers op de mensen die in de rij staan om op de veerboot te stappen. Voor hen liggen nog een paar heerlijke dagen in het verschiet. Wij hebben het eiland wederom in ons hart gesloten. Opgeladen en vol energie stappen we in de auto en gaan terug naar daar waar het, ook leuke, jachtige leven weer begint.

* Op vrijdag 3 maart 2017 overleed Guus Verstraete op 69-jarige leeftijd.