Ruimte, rust en volop puur natuur
Familie Gutter


Het was in februari 1984 dat wij voor het eerst naar het eiland gingen, een week een huisje gehuurd aan het Karrepad. Het was liefde op het eerste gezicht. Het gevoel een te zijn met iets oorspronkelijks, gemoedelijk, de rust en ruimte en volop natuur die overal toegankelijk was. Even weg van het drukke stadse westen van het land met zijn vele 'palen en perken' die gesteld worden.


Inmiddels zijn we al ruim 20 keer op het eiland geweest. Altijd komen we in herfst/winterseizoen, onze favoriete periode. De laatste jaren verblijven we midden in het dorp in zo'n gezellig eilanderhuis. De pret begint voor ons altijd al op de boot, weg van de vaste wal. Een heerlijk gevoel van vrijheid overkomt je dan.

In de loop van die dertig jaar is het een en ander veranderd. De brede witte stranden aan de westkant zijn inmiddels groen geworden, de branding is verder westelijk komen te liggen, de doorsteek van de Reddingsweg naar het strand is weer goed begaanbaar geworden, er zijn weinig konijnen meer en ook het aantal fazanten lijkt te zijn afgenomen. Wel zijn er meer ganzen gekomen.

Verder hebben we het nieuwe raadhuis zien komen en aan de Badweg is nogal wat vernieuwing aangebouwd. Van de twee supermarkten die er waren is er nog een over, de bakker heeft een opvolger gekregen. Alles wat leeft verandert nu eenmaal. De gemoedelijkheid en de rust zijn echter gebleven.

Tijdens ons verblijf van een week bewandelen we zo goed als alle voetpaden tenminste een keer. De mooiste vinden we altijd weer het pad van de Reddingsweg met zijn riet en waterkanten (soms behoorlijk onder water) en natuurlijk doen we altijd Vredenhof aan om even stil te staan bij al die jonge mensen die daar begraven liggen.

Ook gaan we langs de kruisen van de Zweedse opvarenden van het in vliegende storm vergane zeilschip. Iedere keer tellen we weer de kleine kruisen, het zijn er zeven. Bij het grote kruis staat vermeld dat het om negen opvarenden zou hebben gegaan. We vragen ons al jaren af waarom er dan geen negen kleine kruisen te vinden zijn.

De rust, ruimte en de vrijheid om te gaan en staan in een natuurlijke omgeving, dat laatste is misschien een illusie van de stadse mens, want ook op het eiland grijpt de mens behoorlijk in. Neem nu de nieuwe grazers die we deze keer ontmoet hebben vlakbij de bunker Wassermann, achter roosters en draden, een echt hekwerk om het terrein heen. Het verstoord onze illusie dat het terrein ten oosten van de Prins Bernhardweg zijn natuurlijke gang gaat. Gelukkig is het geen prikkeldraad.