Oud vuurtorenwachter Hendrik Perdok vertelt... 
N.a.v. 'Zee rondom' van Ineke Noordhoff - ISBN 90 450 0150 x


Vele jaren verrichtte Hendrik Perdok zijn werk op de vuurtoren, vierenveertig meter boven land en zee. In volstrekte eenzaamheid en 's avonds ook nog eens in het donker, urenlang.


"Ja, daar moet je wel tegen kunnen die eenzaamheid hoog boven in de toren. Maar... ik compenseer. Iedere week ga ik naar de biljartclub en regelmatig naar lezingen en bijeenkomsten in het dorp. En op zaterdag aan het eind van de middag komen we met wat eilanders bij elkaar. Aan de stamtafel bij Van der Werff nemen we dan de week door. En er wordt veel gelachen, maar ook gediscussieerd. Dat gaat er soms heftig aan toe, maar ruzie wordt het niet zo gauw, dat zit een beetje ingebakken. Je kunt het best oneens zijn met elkaar, maar je kiest geen harde opstelling. De volgende dag sta je misschien met de collectebus voor de deur of ontmoet je elkaar weer bij de biljartclub. Het is op een eiland leven en laten leven. Om hier te aarden moet je vergevingsgezind zijn". 

Zoals zovelen op het eiland koos Hendrik destijds voor de zeevaartschool. Later, toen zijn opleiding voltooid was, nam hij een keer waar voor een zieke vuurtorenwachter. En dat beviel goed.

En het wonen op het eiland? "Ach, zo heel anders dan aan de wal is het wonen op een eiland nou ook weer niet. Er zit een bootreis tussen van nog geen uur. We hebben hier ook TV en een pinautomaat. Wel is het zo dat je door al die vakantiegangers meer met de seizoenen leeft. Aan het einde van de winter zeggen we tegen elkaar: 'Gelukkig, de zomer komt er weer aan. Dan komt de boel weer tot leven. En aan het eind van de zomer verzuchten we: 'He he, even geen drukte'".

Het werk als vuurtorenwachter kent vaste rituelen. Zondagnacht zie je om twaalf uur de hele vissersvloot uitvaren. Donderdag of vrijdag komen ze weer terug. Vaak worden dan even wat bijzonderheden uitgewisseld tussen toren en schippers. 

Als het zwaar is, wordt het werk op de toren avontuurlijker. De vuurtorenwachter kent de weersverwachtingen en weet hoe de golven en stromingen een schip kunnen meeslepen. "Soms is de reddingboot al onderweg nog voor de mensen zelf in de gaten hebben dat het mis is. Met de komst van de mobiele telefoon melden mensen zichzelf ook als er iets aan de hand is. Perdok: "Dan is mijn rol om mensen gerust te stellen en zaken te weten te komen. We kunnen dan melden dat we het schip al op de radar hebben en dat hulp onderweg is. Als vuurtorenwachter op de toren zie je alles en coördineer je reddingsacties".


* Hendrik Perdok overleed op 31 maart 2017 op 66-jarige leeftijd.


Dag en nacht is de eilander vuurtoren bemand.  Meer info? Klik hier.