Otto Overdijk
Gijsbert Wolvers - 20 juli 2011

Hij voelt zich geen echte eilander.  Toch ervaart natuuropzichter Otto Overdijk van Schiermonnikoog verbondenheid met de bevolking. Daarom zal hij na zijn pensionering nog vaak terugkeren op het eiland. "Voor een tientje vaar je er naartoe. het is een geweldig eiland".


Otto Overdijk (foto) is een geboren Leeuwarder. Natuurbeheer stempelt zijn werkzame leven. Eerst gebeurde dat als natuurbeheerder van Staatsbosbeheer op Vlieland. "Ik was deze werkgever een beetje beu en zocht een goede gelegenheid om over te stappen". Die gelegenheid kwam en hij ging weer op het vasteland wonen. Hij werd beheerder namens Natuurmonumenten van De Wieden, het natuurgebied in de Kop van Overijssel.

Toch bleven de Waddeneilanden trekken. In 1995 verkaste Overdijk naar Schiermonnikoog, waar hij ook ging wonen. Ook al woont hij er al jaren, een echte eilander zal Overdijk nooit worden, beseft hij. "Dat word je niet. Echte eilanders delen hun zaken het liefst met elkaar".

Toch voelt de geboren wal-Fries zich sterk verbonden met de eilanders. "Zij vormen heel saamhorige gemeenschappen die erg betrokken zijn, op alles. De mensen hebben een nuchtere kijk en zijn zich bewust van hun geïsoleerde positie".

Dat laatste doet eilanders de betrekkelijkheid van tijd inzien. "Er heerst hier een mentaliteit van: Gaat het niet, dan gaat het niet. Eilanders reizen als de boot vaart. Mensen van de wal zijn veel minder gewend. Als de trein in Amersfoort vijf minuten te laat vertrekt, zijn walmensen gewend om moord en brand te schreeuwen".

Het leven op een eiland brengt de nodige beperkingen met zich mee, ervaart Overdijk. Zo is het winkelaanbod nogal beperkt. "Ik moet voor overleg regelmatig naar de wal, bijvoorbeeld voor overleg met het waterschap. Dan moet ik altijd even bedenken of ik op de terugreis bijvoorbeeld nog even schoenen moet kopen".

Het geïsoleerde leven beïnvloedt niet alleen privézaken. "Het geldt ook voor mijn bedrijfsvoering. Als er een tractor kapot gaat, moet die op de boot worden gesleept. Want er is geen garage op het eiland".

De beperkingen van een eiland treft ook leerlingen van het voortgezet onderwijs. Schiermonnikoog heeft een vmbo. Overdijk weet dat de school extra steun geeft aan leerlingen onder het tl-niveau en extra uitdaging voor hen erboven. Voor de kop van havo of vwo moeten zij toch naar de wal. "Ouders van verschillende kinderen kopen dan samen een huis aan de wal, waar ze om de beurt oppassen, wassen en strijken".

De eilanders zijn sterk betrokken op hun eiland. Dat geldt ook voor natuurbeheer. "Ik ben altijd boswachter Overdijk, die op het eiland altijd kan worden aangesproken. Of het nu thuis is of bij de supermarkt. Het gebeurt ook tot in de kleinste details. Dan vragen mensen bijvoorbeeld wanneer het gat in dat en dat schelpenpaadje wordt dichtgemaakt".

Overdijk waardeert niet alleen Schiermonnikoog, maar alle waddeneilanden. "De rust, de stilte 's nachts. Er zijn bijna geen auto's. De pracht van de natuur en de hulpvaardigheid van de bewoners. Mensen kunnen nergens beter kinderen opvoeden dan op een waddeneiland. Het is een veilige plek, heel beschermd".

Hoezeer de boswachter de natuur op het laatste bewoonde Nederlandse Waddeneiland ook waardeert, hij zal zich er na zijn pensioen niet vestigen. "De prijzen liggen hier drie keer zo hoog als op het vasteland. Mijn partner werkt in Dokkum. Zij vaart ook de nodige keren heen en weer. Wij hebben alvast een huisje in het Friese Moddergat."

Of hij Schiermonnikoog niet zal missen?
"Voor een tientje vaar je er naartoe. Het is een geweldig eiland"


Op zondag 7 april 2013 ontving Otto 'De Gouden Wimpel' voor zijn tomeloze inzet voor de natuur en zijn baanbrekende werk voor de lepelaars in het bijzonder. De onderscheiding is een initiatief van de Postcode Loterij. Bij deze onderscheiding hoorde een bedrag van 25.000 Euro voor Natuurmonumenten.