Op Schier
Ferdinand en Truus

Ik schrijf deze blog op het eiland Schiermonnikoog. Voor mij nog altijd het mooist bewaarde en rustigste Waddeneiland van Nederland. Als baby van een jaar kwam ik hier voor het eerst met mijn ouders. In vakantiehuisje 'De Emigrant'.


Gisteren hoorde ik voor het eerst de herkomst van deze naam: iemand wilde in de vijftiger jaren emigreren naar canada. Geld meenemen uit Nederland was niet toegestaan. Wel materiaal voor huisvesting. Dus liet de man een compleet bouwpakket maken van een huisje voor straks in Canada.

Maar toen ging de emigratie niet door. En bleef hij met het bouwpakket zitten. Daar heeft hij toen maar een vakantiewoning op Schiermonnikoog van gemaakt.

Mijn ouders hadden al een voorliefde voor het eiland en dus heb ik mijn meeste vakanties als kind daar doorgebracht. Het verveelde nooit. En als we eens een jaar ergens anders vakantie hielden, zei vader steevast op een gegeven moment: "Laten we volgend jaar toch maar weer naar Schiermonnikoog gaan. Ik mis de zee"

Eenmaal getrouwd zijn ook Truus en ik er bijna jaarlijks blijven komen. Afgezien van de jaren dat we in Zuid-Afrika zaten. Wat lag dus meer voor de hand dan dat onze kinderen ons in verband met ons huwelijksjubileum een weekwisseling Schiermonnikoog aanboden.

We genieten van zoveel vertrouwds. Zoals een wandeling langs de zee, nu eens zonder - zoals in Zuid-Afrika - vlakbij een boulevard vol hoge appartementencomplexen. Nee, echt helemaal natuur.