Op pad met de (vouw) fiets
Robert van Weperen


Leve de vouwfiets, mijn trouwe reisgenoot. Hij vergezelde me reeds naar New York, Paramaribo, Bangkok en Reykjavik. Ook voor een tripje naar Schiermonnikoog is de 'plooifiets' ideaal.


Vlak voor vertrek check ik via Twitter of de vouwfiets mee mag in de bus. Binnen de kortste keren krijg ik antwoord: 'Geen probleem, kan gratis mee van Groningen naar Lauwersoog'. Er zijn nog meer meevallers: met onze Bromptomps omzeilen we het afgeknepen fiets-mee-beleid van de Nederlandse Spoorwegen; we hoeven niet te vrezen dat we door de spits uit de trein worden gezet en pas twee-eneenhalf uur weer mogen boarden.

Onderweg in de bus naar de rand van Nederland, krijgen we de boerendorpjes en de uitgestrekte weilanden van Noord-Groningen er gratis bij. Op de veerboot naar Schiermonnikoog zijn fietsers opnieuw van harte welkom. Zodra de veerboot de overkant aantikt, fietsen we als eersten het eiland op. Heerlijk, deze plek geeft meteen een geweldig gevoel van grootse vrijheid, Zo anders, zo mooi: het waterige zonnetjes, de groene grazige dijk en de zwarte basaltblokken die stoïcijns het grijze zeewater keren. Schiermonnikoog is exclusief voor fietsers. Op enkele autobussen, bestelwagens, tractoren na.

We passeren de Bank van Banck, die herinnert aan John Eric Banck. Als particulier bezat hij het hele eiland. Dat kon vroeger nog. Bij Hotel Van der Werff doen we gewoontegetrouw een bakkie, dat daar sinds mensenheugenis 80 cent kost. In de gelagkamer spreken we Wyb Jan Groendijk. Een 'eilander' die begraafplaats Vredenhof bestiert. 

Vredenhof is een indrukwekkende begraafplaats. De naam en militaire rang van elke overledene is in witte, marmeren tegels uitgehakt. Of er staat sobertjes 'Unknown to God' als de identiteit nooit is vastgesteld.Na Vredenhof gaan we naar bunker De Wassermann. Bovenop de bunker heb je een 360 graden onbelemmerd uitzicht. Panorama Mesdag, maar dan met een fris briesje erbij. Een een prachtig verhaal. De radar-antenne die hier in de Tweede Wereldoorlog in het beton geprikt zou worden, paste niet in het gat. De fiere, verantwoordelijke eilanders konden gelijk door naar het wereldkampioenschap Onschuldig Kijken. Verderop is er het Bunkermuseum Schlei, waar een expositie uitleg geeft over het complex dat hier ooit in de duinen verscholen lag. Op zo ongeveer de meest vreedzame plek van Nederland is dat niet voor te stellen.

Op de Oosterkwelder fietst het het mooist. Niet Rijkswaterstaat maar de natuur heeft het hier voor het zeggen, weet boswachter Erik Jansen. "Dit is puur natuur. Door het zoute zeewater overleven uitsluitend planten als zeerus en zeeaster. Alleen op de hogere Kobbeduinen staan bomen. Bij de slenken - kreken die verbonden zijn met de zee - groeit zelfs zeekraal". Van Erik mag je het plantje plukken, maar alleen voor eigen gebruik. Echt? Dat is leuk. Vooral omdat de chef-kok van 'Om de Noord' die avond ons visje ermee pimpt. Dat zijn nog eens streekproducten.

Voor de terugweg maakt het kleine eiland een groot gebaar: we krijgen een plak in de wadtaxi. Dat is een wadsensatie. gelijk een jet ski stuiteren we richting vaste land. Tussen de klappen door vertelt stuurman Jacob dat hij vaak mensen overzet die de laatste veerboot missen of moeten bevallen. Speciale missies als asverstrooiingen zitten ook in zijn pakket. "Als je een bijzondere band hebt met Schiermonnikoog, kan je daarvoor kiezen". Een band met Schiermonnikoog heb ik absoluut, maar mag ik er eerst nog heel vaak terugkomen?