Koud op Schier
Fam. Broekhijsen


Sommigen vonden ons 'moedig', anderen 'onverstandig'en weer anderen 'gedurfd'. Want wie besluit er op z'n eigen vakantie twee extra zeventienjarige pubers mee te nemen?


Omdat onze kinderen de halve wereld hadden gezien, maar nog nooit op Schiermonnikoog waren geweest, besloten we onze voorjaarsvakantie met hen op het kleine eiland door te brengen. Een prima bestemming met een vijftienjarige dame en drie zeventienjarigen. Het eiland is klein, overzichtelijk, de bars sluiten vrij vroeg en ze kunnen niet verdwalen. na half acht gaat er geen boot meer.

Ik huurde een acht-persoonshuisje en bood onze Onno aan om twee vrienden mee te vragen. Zo kan hij zich, vooral in de avonduren, goed vermaken. Want thuisblijven en ganzenborden met papa en mama is 'sooo lame'.

De heren vertrokken met de trein naar Groningen waar onze vakantie bij opa begon. Die maakte op zolder drie bedden op en Onno gaf ze een rondleiding door alle kamers en geheime plakjes van het huis. 's Avonds moesten ze natuurlijk Groningen nog even ontdekken en met de laatste bus naar huis. Ze hadden zin in de vakantie, ook al hadden ze geen idee wat ze van het eiland konden verwachten.

Ons huisje stond aan de rand van het dorp aan de Badweg en de sleutel zat in de voordeur. dat kan op Schiermonnikoog, dat laat je in Leiden wel uit je hoofd.

Erg ambitieus waren we niet en dat moet je ook niet zijn als je met zo'n gezelschap op vakantie gaat. De heren slapen uit tot in het begin van de middag, daarna moet er 'gechilld' worden (want van slapen word je moe, dus moet je even uitrusten), dan stuur je ze met een rotsmoes naar de enige supermarkt in het dorp waarna vervolgens (je kon er de klok op gelijk zetten) de telefoon gaat met de vraag 'wat je nu ook alweer precies wilde hebben'.

Het was koud op Schier, ontzettend koud. De gevoelstemperatuur was op sommige dagen ver beneden het vriespunt. We maakten een lange fietstocht en de jongens ondergingen een overdosis aan frisse lucht, natuur en geschiedenis. De bunker, midden op het eiland, was - hoe voorspelbaar - natuurlijk het leukst.

Op de derde dag werd ik door de redelijk heldere lucht en prachtige wolken onrustig dus er moet gefotografeerd worden.

Op woensdag kwam ome Paul onze vakantie opvrolijken en omdat we met hem uit eten gingen, besloten de heren zelf te koken. Ze kwamen thuis met een diepvriespizza. Wij stapten die avond in 'een tijdmachine' : Hotel van der Werff

We aten in de sfeervolle, grote eetzaal en Noëlle speelde er op de piano, heel dapper en heel mooi. Toen die andere, aardige oudere dame speelde, leek het alsof we op de Titanic terecht gekomen waren. Noëlle speelde wat jazz, Coldplay en Adele, werd gefilmd en kreeg applaus en complimentjes van oude, lieve mensen.

De heren hadden intussen hun Dr. Oetker-pizza op, hadden een film gekeken en waren uitgepokerd. Ze gingen nog even naar de bar maar erg veel zorgen maakten we ons niet. William zei altijd geruststellend tegen me 'we don't have enough money to get wasted anyway'. Het werd nooit laat en tegen 1 uur kwamen ze altijd weer vrolijk, maar blut thuis. Dan moest er weer gegeten worden, want 17-jarigen, die eten de hele dag.

Op onze laatste vakantiedag deden we met een gids een wandeltocht door historisch Schiermonnikoog. We stonden voornamelijk stil in de kou en van wandelen kwam niet veel, maar de verhalen waren leuk. Niemand stelde vragen want het was te koud om het antwoord aan te horen.

Schiermonnikoog is vooral leuk, overzichtelijk en mooi. Het trekt een publiek van vooral rust- en natuurliefhebbers en ik weet niet goed of we daar, met al die pubers, wel goed in pasten...