Kees van der Wal  - Voormalig jachtopziener -

Als jonge jongen werd ik al gegrepen door de natuur en trok ik zo vaak mogelijk eropuit om de natuur te beleven en te ontdekken. Op het eiland heb ik jaren gewerkt als jachtopziener, en zo heb ik veel bijzondere dingen in ons Nationaal Park mee mogen maken.


Het was in de jaren '70. Ik kreeg telefoon van de politie op het eiland met de mededeling dat er mensen in zeer dichte mist op het wad liepen en om hulp schreeuwden. Of ik kans zag om ze op te sporen en van het wad te halen. Met kompas en Landrover reed ik richting de plek des onheils.

De beslissing was snel genomen; met auto en al het wad op. laten we wel wezen, een auto verspelen weegt niet op tegen een aantal mensenlevens. Ik stopte regelmatig om buiten de auto te luisteren waar de angstkreten vandaan kwamen.

Gelukkig merkte ik dat het geroep steeds luider werd en uiteindelijk kreeg ik schimmen in het vizier. Het gezelschap liep al nabij de vaargeul en toen ze mij zagen, renden ze mij vol opluchting tegemoet. Omdat de vloed opkwam was er geen tijd te verliezen, dus allemaal in de laadbak. Gelukkig was het spoor van de auto in het zand nog gedeeltelijk te zien en reed ik snel over de afdrukken terug.

Onderweg kreeg ik te horen dat ze een oriëntatiepunt gebruikt hadden; de misthoorn. Toen ik vertelde dat deze misthoorn op Lauwersoog stond, en het tot ze doordrong dat ze juist in de verkeerde richting waren gelopen, viel er een grote stilte in onze Landrover. Het had ook heel anders kunnen aflopen...


>  Lees ook de bevindingen van Kees van der Wal over de blauwe kiekendief.  Klik hier.