Jan Fischer ten voeten uit
Machteld van Hulten


In 2010 sprak Machteld van Hulten met Jan Fischer, eigenaar van Hotel Van der Werff. Het werd een bijzonder gesprek, met kernachtige uitspraken, zoals het Jan Fischer betaamde.


- U bent dit jaar geridderd in de Orde van Oranje Nassau. Bent u trots?
"Ach trots als blijk van waardering is wel aardig".


- Waar is het lintje nu? 
"Bij mij thuis. Nee, ik ga dat ding niet dragen. Er zitten draaginstructies bij. Die heb ik wel gelezen. Tegen de tijd dat het weer Koninginnedag is, zal ik wel kijken. Als ik hem dan nog kan vinden.

- Wat zit er nog meer bij zo'n lintje?
"Het is een grote medaille met een lint. Er zit ook een draagspeld bij en een mooie oorkonde en een inschrijfformulier van de Vereniging voor mensen met zo'n lintje. en wat instructies. als je overlijdt moeten nabestaanden dat ding inleveren. Als ze hem willen houden, moeten ze 200 Euro betalen. Allemaal keurig geregeld". 
 


- Hoe verliep de ceremonie?
"Ik ben bezig met een uitbreiding van het hotel en de aannemer heeft me meegelokt naar het gemeentehuis. er zouden wat bezwaren zijn tegen de bouw. Dat verbaasde me niet, er is wel vaker wat. Dus ik ging mee. en toen stonden daar ineens allemaal mensen". 

 

- Wat zei de burgemeester? Waarom heeft u hem verdiend?
"ik had u dacht ik aangeraden om de burgemeester zelf te bellen, maar ik heb begrepen dat die met vakantie is. Tja, om nu over mezelf te vertellen... ik heb de onderscheiding gekregen voor het feit dat ik dit hotel run en daarnaast doe ik nog een paar dingen".

- Wat voor dingen?
"Ik ben voorzitter van de stichting van de Willem Horsman. Dat is een oude strandreddingsboot die hier in de jaren '40, '50 van de vorige eeuw altijd heeft gevaren". 

 

- En die heeft u van de ondergang gered?
'Nou nee, dat wil ik niet zeggen. die boot stond ergens in een schuur in Amsterdam. En ik heb gezorgd dat de boot terug kwam naar het eiland. Dat is alles. een paar keer per jaar laten we hem te water met een oude zeetrekker. Dat is nogal een spektakel". 

- Door wie bent u voorgedragen?
"Door meerdere mensen, schijnt het. De burgemeester vertelde dat hij nog nooit had meegemaakt dat het zo breed gedragen werd, ik ga de boel nu niet ophemelen. Kom op. Ik doe wat ik doe".

Een van zijn mooiste acties was in 1938. Van der Werff voelde ook wel aan dat de oorlog er aan kwam en had het plan opgevat om een vredesconferentie te organiseren. Hij stuurde een brief aan Downing Street 10, naar Hitler en naar het Witte Huis. Van Chaimberlain kreeg hij een bedankbriefje. Het Witte Huis liet ook van zich horen, maar uit Berlijn kwam niets. Uiteindelijk kreeg hij weer een seintje van een Ministerie. Dat hij moest ophouden met die flauwekul". 

- U bent eigenaar van het visitekaartje van het eiland, het befaamde Hotel Van der Werff.
"Het is wel wijd en zijd bekend ja. Maar dat is niet aan mij te danken. Dat heeft meer te maken met de activiteiten van de oude eigenaar Sake van der Werff. Sake had de term public relations al uitgevonden voordat het bestond. Er kon geen prinsesje geboren worden, of Van der Werff stuurde een ingelijste wandelkaart met een telegram 'Hartgrondig gefeliciteerd' en zo. 

 

Hij kon zich vaak verheugen op hoog bezoek. Prins Bernhard kwam hier in 1936 voor de oorlog, nog voor hij getrouwd was met Juliana. Hij kwam hier jaren. Sake van der Werff zorgde als de prins kwam dat de fanfare aanwezig was. Hij zorgde er altijd voor dat het hotel de publiciteit haalde. Ter gelegenheid van het huwelijk van Bernhard en Juliana bood hij het eiland zelfs aan als Nationaal Geschenk. toen is hij wel op de vingers getikt door een of ander Ministerie. 

 

- U kocht het hotel in 1982. Met welk idee?
"Ik was eerst helemaal niet van plan om het te kopen. Op 1 februari 1981 overleed de toenmalige eigenaresse Juffrouw Dien, zaliger gedachtenis. Ik werkte in die tijd bij Tros Aktua en Kieskeurig. Een vriend van mij. kandidaat-notaris uit Haarlem, die ik geregeld tegenkwam in de diverse cafés had er wel zin in. Maar op een gegeven moment kwam hij naar mij toe van: Ik krijg het echt niet voor elkaar met de bank. Toen dacht ik: Ik wil nog wel een schot wagen, en toen deed het merkwaardige feit voor dat niet ik de bank hoefde te bellen, maar dat de bank mij belde. Ze zeiden: Uw naam werd al die tijd al genoemd. Tja, iedereen kende me. Ik was er al de nodige seizoenen achter elkaar geweest. Ik begon er in 1964, 1965 in mijn studententijd, als vakantiebaantje in de bediening. Iedereen was blij dat ik de zaak overnam.

Juffrouw Dien was hier gekomen als kamermeisje toen ze 18 was, ze kwam uit Zoutkamp. Zij werd de steun en toeverlaat van de oude Van der Werff, maar op het laatst werd zij te oud". 

- U heeft het hotel nieuw leven ingeblazen.

"Ja. Ik heb altijd gezorgd dat de zaak naar behoren heeft gedraaid. Toen ik het hotel kocht, had het hele hotel een badkamer en twee douches. Nu is er op iedere kamer bad en douche. Als een echt hotel. Maar je moet met zo'n oud pand oppassen dat je de sfeer behoudt. In 1994 is het verdubbeld in grootte. Toen is er een tweede vleugel bijgekomen, maar aan de buitenkant zie je niet wat oud is en wat nieuw".

 

- Wie komen er nu?
"Een dwarsdoorsnee van Nederland. Gezinnen met kindertjes, oudere mensen en godzijdank veel eilanders. het is een beetje het centrum van het dorp geworden. en ook politici, schrijvers en Bekende Nederlanders. De meeste mensen komen jaar na jaar weer terug. Het schijnt ze te bevallen. Dat is ook wel te merken aan de reacties als je zo'n lintje krijgt. Dat waren er veel". 

 

- Naar wat voor hotels gaat u zelf als u op vakantie bent?
"Ik ga nooit op vakantie nee. ik ben wel ooit in Amerika geweest, in New York en eens in naar Poghkeepsie en Kalamazoo, dat kwam ik in een boek tegen. En alleen op de naam wou ik er naar toe. Maar in mijn geval kom je uiteindelijk toch altijd weer terecht in een café. Ik hou van goede cafés. En ik vind dit een van de betere."

- Wat is de essentie van een goed hotel?
"Dat er niet te veel regeltjes zijn, dat is heel voornaam. In een ander hotel is het eerste wat ze zeggen: Het ontbijt is om tien uur en om half elf moet u van de kamer af. Als mensen aan mij vragen; Hoe laat is het ontbijt? Dat wil ik nog wel eens zeggen: Nou mevrouw of nou meneer, wij stellen het zeer op prijs als u niet voor acht uur komt en het record staat op half vier 's middags".

 Jan Fischer overleed in 2014. Zijn dochter Charlotte zet zijn werk voort.


> Zie ook de pagina over Hotel Van der Werff. Klik hier.