Ik lijk wel gek...
Nienke Vijver


Door het bos, over de Badweg, door de duinen, over het strand. Onze midweek Schiermonnikoog heb ik goed besteed met twee hardlooptrainingen. Maar rennen op Schier, hoe gaat dat eigenlijk?


Nou niet veel anders dan waar dan ook. Op dag twee van de midweek - eind november - is rond het middaguur eindelijk de mist opgetrokken. Sterker nog: de zon breekt door! Nu kunnen we eindelijk iets zien van het eiland. Man en zoon gaan op de fiets mee met mijn eerste hardlooprondje.

Op Google Maps heb ik het eiland bekeken. Globaal inschattend denk ik een mooi rondje te hebben uitgestippeld wat prima past binnen de 35 minuten duurloop die mijn coach in mijn schema heeft gezet. Door het bos komen we uit bij het strand. Nu we er toch zijn, besluit ik dan toch ook even de strandopgang op te rennen, even kijken naar de zee.

Terug weer door het bos. De 35 mínuten zijn inmiddels al ruimschoots voorbij. Dit eerste rondje blijkt toch iets langer uit te vallen dan gepland. In totaal zijn we zo'n  47 minuten onderweg en leg ik 6,6 kilometer af. Gelukkig geen last van de extra kilometer.

Twee dagen later staat de tweede hardlooptraining - lichter interval - op het programma. het weer is nu compleet anders: zwaar bewolkt met af en toe een fikse regenbui. Omdat ik me niet weer volledig wil vergissen in de afstand, besluit ik dit keer de Badweg af te rennen richting strand en daar heen en weer rennend langs de duinen mijn 'versnellingen' te doen.

Het is uitgestorven op het strand, op een strandjutter en wat meeuwen na. wat heerlijk om hier nu zo te kunnen rennen. Op de terugweg naar ons appartement kom ik nog twee fazanten tegen op het fietspad.

Samenvattend kan ik zeggen: rennen op Schiermonnikoog in november bevalt prima! Niet te druk, lekker veel afwisseling qua routes, natuur en uitzicht. Ik wil hier best nog eens een midweekje logeren. Al was het alleen al om de leuke variatie voor hardlooproutes.


TIP:  Voor hardlooproutes op het eiland: Klik hier.