Hier is het nog echt stil
Annemarie van de Weert


Het woord eiland alleen al klinkt heel ver weg. Bij de waddeneilanden hebben vastelanders dan ook altijd het idee dat het een mijl op zeven is. Eerst helemaal naar Friesland rijden en dan ook nog op een boot voor de oversteek. Schiermonnikoog is echter een ideaal toevluchtsoord voor drukke stadsmensen. In nog geen tweeënhalf uur tijd heb je tenminste echte rust om je heen. En, niet te vergeten: het breedste strand van heel Europa.


Alleen al het ritje over de Afsluitdijk vanuit Amsterdam geeft je het gevoel er even tussenuit te zijn. Aan de overkant ziet Nederland er ook meteen een stuk anders uit: uitgestrekte weilanden, koeien en kerktorentjes aan de horizon. Wat een rust. Zelfs mijn longen lijken het verschil te merken want de lucht 'smaakt' beduidend frisser. Misschien draaf ik door, maar als stadsmeisje is dit echt een verademing.

Aangekomen bij de Westerdijk in Lauwersoog, vanwaar de boot vertrekt, is het de bedoeling de auto in een ruime garage te parkeren. dat levert even wat stress op, want wat moet ik nou in hemelsnaam zonder auto het hele weekend. "Fietsen", lachen mijn medepassagiers op de veerboot naar Schiermonnikoog. Ik leg me erbij neer en ben blij als ik na drie kwartier varen met mijn koffertje van boord linea recta in de bus naar hotel Graaf Bernstorff kan stappen. Gaat soepel zo, Nog geen tien minuten later loop ik de lobby binnen om precies drie uur nadat ik Amsterdam verliet aan mijn eerste glas wijn te nippen. Dit is nog eens ontspannen reizen; het enige waar ik rekening mee heb moeten houden, is het halen van de laatste boot.

Met slechts 950 inwoners is Schiermonnikoog de kleinste gemeente van Nederland. Een titel die meteen associaties legt met uitgestorvenheid en rust. "Klopt ook wel", aldus eilandbewoonster Etty van der Veer (foto rechts). Ruim veertien jaar geleden pakte ze haar boeltje in Amsterdam om met man en kind een hotel te beginnen op het eiland. "Ik gooide nou ook weer niet helemaal het roer om hoor, want mijn voorouders liggen hier begraven. Mijn overgrootvader was de eilandsmid Jan van der Veer, ook wel 'Jan van de Smidse' genoemd en mijn ouders hebben altijd een vakantiehuisje op het eiland gehad. Toen mijn zoon van geboorte af aan ziek was, wilde ik een gezondere leefomgeving voor hem. Vanaf het moment dat we hier voet aan wal zetten, ging het beter. Hij begon goed te eten en knapte helemaal op. Dat komt absoluut door Schier".

Terug naar de hoofdstad is dan ook geen optie voor Etty. "Het is hier heerlijk rustig. Er zijn geen grote campings of stacaravans, dus relatief weinig toerisme. Eigenlijk kun je hier 'helemaal niets', behalve fietsen, eten, drinken. luieren en genieten van de onaangetaste natuur. Heerlijk toch".

Otto Overdijk (foto links)) van Natuurmonumenten zegt: "Buiten het enige dorp op het eiland, liggen ongestoorde landschappen waar bijzondere bloemen en planten groeien die nergens anders in Nederland voorkomen. Een klein deel van die grond is in de broedtijd afgesloten voor het publiek aangezien hier veel zeldzame vogelsoorten nestelen als de lepelaar, kleine zilverreiger, blauwe kiekendief en meer. Van de zoogdieren zijn uiteraard de grijze zeehond en de gewone zeehond uniek voor de wadden". 

Wie echt wil, kan natuurlijk altijd met een gids op pad die je alle bijzondere plekjes laat zien. Excursies zijn te boeken bij het Bezoekerscentrum en de VVV. Maar volgens Overdijk hoef je niet per se door de wadden, kwelders, bossen en polders te struinen naar natuurschoon. "Het 800 meter brede strand is al een uitdaging op zich. Daar kun je heerlijk uitwaaien". (foto onder: evcfotografie)

Een van de mooie plekken is het uiterste strandpuntje in het oosten. Hier ligt een grote zandplaat die elk jaar verder groeit. Deze zogeheten 'Balg', met kleine duinen, is een favoriete 'hangplek' voor zeehonden. Wie het leuk vindt, loopt heen en neemt de Balgexpres (bolderkar met trekker) terug.