Het Schiermonnikoogvirus
Verhaal van Renee


Mijn vriend en ik brengen een week door op Schiermonnikoog. Dat heeft velerlei redenen. Als eerste en tevens de belangrijkste reden, hadden we het mooie, prachtige, rustige eiland ontzettend gemist en onze lijven vertoonden nog steeds afkickverschijnselen. Laat ik dat even uitleggen, om misverstanden te voorkomen. 


Wanneer het Schiermonnikoogvirus eenmaal heeft toegeslagen, dan kan je plotsklaps een heimwee-aanval krijgen. Deze gaat gepaard met een dromerige blik, vage antwoorden, ongedurigheid, vage misselijkheid enzovoorts. De ene mens schijnt er gevoeliger voor te wezen dan de andere en de uitingsvormen lopen nogal uiteen. Ik ken overigens geen mensen die er aan zijn overleden, ondanks het chronische karakter. Ook staat het virus niet in de top 100 van welvaartsziekten.

In maart sloeg dit virus genadeloos toe; er was geen ontkomen meer aan. Ik herkende de symptomen bij mezelf en een paar uur later bij mijn vriend en ik boekte een prettig huisje in de duinen. 's Avonds vroeg ik achteloos aan mijn vriend: "By the way, zin in Schier?". Hij knikte en er daalde een rust over ons beiden heen. het virus was door deze actie weer ingekapseld in de stellige overtuiging dat het goed zou komen.

Een paar maanden later scheepten wij ons in en kwamen we na een tijdje varen, op onze bestemming aan. We roken het drooggevallen wad en de zilte lucht. We zagen een uitgestrekte blauwe lucht met witte, pluizige wolken en hoorden de zeemeeuwen krijsen: onze vakantie was nu echt begonnen.

In de afgelopen dagen hebben we veel gewandeld en gefietst en elke dag ziet het landschap er anders uit. Wonderlijk niet? Uitgestrekte stranden zien er bij eb heel anders uit, dan wanneer het vloed is en dan zie je ook andere vogels rondlopen en overvliegen. Ook de menselijke bezoekers van het eland variëren. Van vogelspotters tot trendy dagjesmensen en van Hollands sprekende mensen tot Duitsers en Amerikanen. Zittend op de vele terrassen die het eiland rijk is, hebben mijn vriend en ik heel wat gesprekken opgevangen. 

Vriendinnen bijvoorbeeld die een weekendje weg gaan en de busreis van de boot naar hun huisje beschreven. Dat ze als haringen in een ton vervoerd werden. En dat ze nu zoveel qualitytime samen hadden, zodat ze heerlijk samen konden praten, hardlopen, eten en tutten. Lekker even geen verplichtingen.

Behalve gesprekken beluisteren, want dat gebeurt onwillekeurig als mensen hard en/of duidelijk praten, kan ik ook genieten van de beesten rondom ons huisje. Kareltje paradeert over het terrein en je hoort hem van verre aankomen. Soms neemt hij zijn vrouwen mee. Ik begrijp nog steeds geen 'Fazants', maar volgens mij geniet hij van de aandacht. Behalve gevederde vrienden, lopen er hier ook harige springveren rond: konijnen in alle kleuren. Ik heb ze lang niet gezien, want hun aantal is er geslonken door de myxomatose. Maar er is blijkbaar een revival aan de gang en nu zie je overal springende en huppelende konijnen. Voor Tommy heb ik een zwak. Zijn oor is onderdeel geweest van een vechtpartij en nu loopt er een ander konijn rond met een stukje oor tussen zijn grote voortanden. De ogen van Tommy zien er rood en gezwollen uit. Ondanks dat, ziet hij er tevreden uit. Hij knabbelt van het verse, groene gras in onze tuin en geniet er zichtbaar van.

Deze week hebben we tevens de verjaardag van vriendlief gevierd. Hij houdt van rust en geeft bijna nooit een verjaardagsfeest. De leeftijd die hij nu heeft bereikt, vond hij dermate prachtig, dat hij een feestje 'pour deux' voorstelde. Gelukkig was de postbode op de hoogte van dit jaarlijks terugkerende fenomeen en bezorgde de kaarten op het eiland. En nu zitten wij, dinsdagavond half zeven, rozig op de bank. Voldaan van de wandelingen, fietstochten, zeelucht en kunnen wij getuige zijn van de zonsondergang. Volgens mij, zeker voldoende redenen om naar Schiermonnikoog te gaan!


Enkele van de reacties toen in augustus 2016 op de FaceBook-pagina van Schierweb naar bovenstaande tekst werd verwezen:

-  Menno: 'De enige ziekte waarvan je niet perse hoeft te genezen'.
-  Corné: 'Wij komen er nu voor de derde keer in twee maanden tijd. Zo mooi vinden we het er'.
-  Judith: 'Ook wij zijn zeer hardnekkig besmet. Er is maar 1 medicijn: inschepen en gaan'.
-  Pieter: 'Ongeneesbaar gebleken'.
-  Ineke: 'Wat een heerlijk virus. Daar wil ik echt niet meer vanaf'.
-  Geke: 'Hebben wij ook. Vind het geen last'.
-  Toos: 'Dat gaat nooit meer over. Al 59 jaar last van'.
-  
Simone: 'Ik heb dit virus al vijftig jaar en ik kom er nooit meer van af'.
-
 Riekje: 'Heeeel besmettelijk! En je blijft altijd drager...'.
-  
Anja: 'Dit virus vind ik niet erg om te hebben, al 44 jaar...'.