Het eiland waar de vogels uit je hand eten...
Kees Smetsers


Ik was vroeg opgestaan want ik wilde gaan rennen langs het strand. Het was nog overal stil rond het huis in de duinen waar we de vakantie van een week doorbrengen. 'Carlotte' heet het huis en het is een heerlijke plek, maar 200 meter van de rode vuurtoren en het strandpaviljoen waar we al heel wat uren hebben doorgebracht.


Ik trok mijn hardloopschoenen aan en rende over de Badweg naar het strand dat er nog verlaten bij lag. Het miezerde wat, maar even later verdwenen de wolken en maakten plaats voor de zon. Het was laag water en voor mij strekte zich een vlakte uit die eindeloos leek te zijn. Ik rende met mijn ogen dicht, luisterend naar het geluid van de golven en de meeuwen die overal door de lucht zweefden. Mijn benen voelden heel licht en ik kreeg het gevoel dat ik uren kon blijven rennen zonder moe te worden.

In de verte zag ik in de duinen het enige strandrestaurant van Schiermonnikoog liggen. Het heet 'De Marlijn'en je kunt er overheerlijk mediterraans weten. De sfeer is er goed en we hebben er al een paar gezellige avonden doorgebracht. Een aanrader voor iedereen die zich hier culinair wil laten verwennen.

Ik rende verder over het verlaten strand en keek of ik zeehondjes kon ontdekken want die had ik vorig jaar ook gezien. Deze keer zag ik ze niet, maar wel heel veel vogels waarvan ik de naam niet kende en die ik nog nooit eerder had gezien. In de duinen langs het strand sprongen overal hazen en konijnen rond en de scholeksters zaten nog steeds te broeden tussen het helmgras. Fazanten zijn ook overal aanwezig en het mooie is dat ze helemaal niet schuw zijn; ze vertrouwen de mensen. Wat een verschil met de omgeving waar ik woon...

Ik rende verder en het leek of mijn benen steeds lichter werden. De wekelijkse trainingen met mijn loopmaatjes van 'het vrijdagochtendclubje'beginnen nu echt vruchten af te werpen. Ik ga meedoen aan een marathon. Binnenkort word ik 70 jaar en ik vind het super dat ik zo'n uitdaging nog aan kan. Van het trainen voor die marathon maakt ook het strand van het eiland deel uit.

Nadat ik al meer dan een uur gelopen had was ik bijna bij de oostelijke punt van het eiland en ik besloot terug te gaan, nu tegen de wind in. Geen harde wind. Het was een superfijn gevoel om te ervaren dat ik nog steeds niet moe werd. Er waren nog meer vogels op het strand gekomen en ik werd constant omgeven door het geluid dat zij maakten. Hier is de natuur nog heel dichtbij. Als je daarvoor open staat kun je hier echt genieten van alles wat de natuur te bieden heeft.

Dichtbij het dorp liggen akkers en weilanden waar nu overal stokken staan bij de nesten van broedende vogels. Het is een heel mooi gezicht om overal de vogels op hun nest te zien zitten. Met een verrekijker kun je ze heel dichtbij halen zonder ze lastig te vallen. Ik ben lid van een werkgroep die weidevogels beschermt en daarom vind ik het extra mooi om te zien hoe de vogels hier beschermd worden.

Toen ik het dorp in liep kwam ik langs de Schiermonnikoger vishandel die aan haar bezoekers heerlijke visgerechten voorschotelt. We hebben er al een paar keer zitten smullen van de verse kabeljauw en grote gamba's die onze tong streelden.

Na twee uur en een kwartier gerend te hebben kwam ik weer bij het huis 'Carlotte' waar ik werd opgewacht door de fazant die vorig jaar ook al uit mijn hand gegeten had. Ik pakte wat vers brood van de warme bakker uit het dorp en ging buiten op het terras op mijn hurken zitten. De fazant kwam naar mij toe en begon te eten van het brood dat ik in mijn handpalmen had liggen. Zijn veren hadden de mooiste kleuren die je maar kon bedenken en ik vond het heel bijzonder dat hij mij helemaal vertrouwde.

De dag was nog maar net begonnen, maar wat mij betreft mag deze dag in gouden letters in mijn dagboek worden bijgeschreven. Schiermonnikoog is een eiland dat ruimte en rust uitstraalt. Ik voel me hier heel goed en de sfeer van het eiland past helemaal bij mij. Mensen die mij kennen, zullen begrijpen wat ik bedoel. Ik hoop dat dit eiland zal blijven zoals het is en dat de bestuurders van het eland niet zullen bezwijken voor de economische verleidingen van het massatoerisme. Eilanden zoals Schiermonnikoog worden steeds zeldzamer en daar moeten we zuinig op zijn.

Kees Smetsers, 23 mei 2016