De geschiedenis van de Tox-bar

Wat er aan vooraf ging

* 1929-1948: Pension Van Eizenga
Douwe van Eizenga (1873-1963), oorspronkelijk afkomstig uit Noordoost Friesland en sinds 1912 eigenaar van de bakkerij op Middenstreek 42, ziet wel brood in de zich ontwikkelende eilander economie. In 1928 verwerft hij een stuk grond op Reeweg 7, waar op dat moment nog de mesthoop van Folkerts Schun ligt. Een jaar later krijgt hij een bouwvergunning.

Van Eizenga verkoopt zijn bakkerij en opent in 1931 Pension Van Eizenga. Voor die tijd een modern gebouw, met een- en tweepersoonskamers voor 26 pensiongasten, voorzien van stromend water. De pensionhouder onderhoudt een eigen taxidienst naar en van de postboot

Hoewel het pension een flitsende start maakt, zit het Van Eizenga niet mee. In 1929 stort de wereldeconomie in; drie jaar later vertrekt oudste dochter Ietje naar de vaste wal, terwijl zij tot dat moment meewerkt in het bedrijf en de opvolgster had moeten worden. En in 1933 overlijdt schoonzoon Piet Teenstra. De genadeslag volgt als de eilander Zeevaartschool in 1934 haar deuren sluit, waardoor de constante kamerverhuur aan leerlingen wegvalt.

Eizenga redt het niet met alleen de inkomsten van het pension en investeert in zijn oude bakkerij om hem direct na de Tweede Wereldoorlog weer te verkopen. In deze naoorlogse periode huurt dokter Noordhof een gedeelte van het pension als woonruimte. Hij gebruikt de houten barak aan de achterzijde van het pand als praktijkruimte. Drie jaar na de oorlog verkoopt Eizenga ook zijn pension. De nieuwe eigenaar wordt Rengert de Vries.

_______________________________________________________________________________________________________

* 1948-1966: Hotel De Vries

Voormalig Rotterdammer en politieman Rengert de Vries besluit samen met zijn vrouw en kinderen het roer om te gooien en verhuist naar Schiermonnikoog. Het echtpaar koopt het pand aan de Reeweg 7, dat zij Pension De Vries gaan noemen. Na het verkrijgen van een volledige drankvergunning dopen zij het pand tot Hotel De Vries.

De nieuwe eigenaar blijkt een handig man en past het gebouw eigenhandig aan. Het voorste deel van de grote zaal verbouwt hij tot eetzaal. Van de houten barak in het achterste gedeelte maakt hij een dancing: de Cats Taveerne. De voortuin van het hotel tovert hij om tot terras.

De Vries is populair bij de eilanders, met name bij de jeugd. Massaal komen zij spelen op het Russische biljart en dansen op de muziek van pianist Hans Schouten, die ieder seizoen naar het eiland komt.

In het begin van de jaren '50 fungeert het hotel enige winterse seizoenen als opvangplaats voor gerepatrieerden uit Indonesië. Maar echtpaar De Vries ervaart hoe moeilijk het is om met een hotel de kost te verdienen, met een hoogseizoen dat slechts zes weken duurt. Bovendien zijn Hotel Van der Werff en de andere hotels geduchte concurrenten. Om deze reden gaat De Vries 's zomers een terras op de bunker Wassermann exploiteren. 

De gedreven hoteleigenaar zet een treintje in om de zomerse toeristen naar de bunker te brengen. Met een extra rondje over de kwelder op de terugweg gokt De Vries op nog een consumptie bij aankomst in het dorp.

De Vries raakt actief in het dorpsleven. Buiten het seizoen verdient hij wat bij als timmerman bij aannemer Van Dijk en als konijngraver voor het jachtgezelschap. Daarnaast geeft hij 's avonds gymnastiekles in het gymlokaal van de openbare lagere school. In 1965 mis het genoeg geweest en verkoopt De Vries het hotel aan de vennootschap Bazuin.

_______________________________________________________________________________________________________

* 1966-2011: Hotel Bazuin - Tox Bar

Met de intrek van eilander Jan Berend Bazuin in het hotel, verandert de naam in Hotel Bazuin. In de loop van de jaren verschuift de functie van het bedrijf steeds meer van hotel naar café / dancing. Bazuin zoekt een nieuwe naam voor het café en vraagt aan de overbuurman, mensenredder en schipper Mees Toxopeus (foto), of hij het goed vindt dat de bar naar hem wordt vernoemd. Na enig nadenken gaat Toxopeus akkoord en biedt Bazuin (JB) spontaan een ingelijste foto van zichzelf aan om in de bar op te hangen. Het is 1967 en de Tox Bar is geboren, tot groot enthousiasme van veel eilanders.

JB vertimmert het nodige aan het pand. Hij laat de rode bakstenen van de gevels wit schilderen, verhuist de bestaande bar naar de andere zijde van de zaal en richt het achterste gedeelte van de zaal in als dancing met een hoefijzervormige bar. in 1969 bouwt JB een eetzaal aan de Paaslandweg, op de plaats waar tot dan een door de Duitsers gebouwde houten schuur staat. De nieuwe eetzaal verandert al snel van functie, omdat de dancing schreeuwt om een uitbreiding.

De eilander verenigingen vinden bij JB een plek om gratis te vergaderen en zelfs het eerste kopje koffie is van het huis. In die periode is de sluitingstijd voor cafés 23.00 uur, maar voor de vergaderingen krijgt de Tox Bar ontheffing toto 01.00 uur. Al twijfelt burgemeester Oosterhuis er wel eens aan of er daadwerkelijk tot dat tijdstip vergaderd wordt.

In 1976 logeren de laatste gasten in het hotelgedeelte en legt JB zich volledig toe op het café. Jan en Patricia de Ruiter werken inmiddels al jaren voor hem en trekken als huurders in de Tox Bar.

_______________________________________________________________________________________________________

* 1979-1989: Jan en Patricia de Ruiter

De tien jaren van Jan en Patricia de Ruiter breken aan, totdat ze het aan Jan Lensschen overdragen. Tijdens een groots feest krijgt het echtpaar De Ruiter op 1 februari 1979 om 00.00 uur de slutels overhandigd. De nieuwe eigenaren nemen de inboedel over en veranderen het interieur vrijwel niet. Wel moderniseren ze binnen een aantal jaren het bedrijf. Aan de oostzijde van het pand laten ze een stuk aanbouwen voor de installatie van zes biertanks van elk duizend liter.

De Tox Bar is in 1983 het eerste café op de Waddeneilanden dat de bierfusten vervangt door tanks. Reden voor wederom een groot feest, met als speciale gast: BZN. In de vroege avond treedt de band op voor de eilander jeugd, om vervolgens een menigte volwassenen naar zich toe te trekken. Onder leiding van Jan en Patricia wordt de Tox Bar een ontmoetingsplaats voor veel eilanders; voor velen meer een sociëteit dan een kroeg. In de wintermaanden komt de jeugd bijeen tijdens het thee-uurtje, de ouderen krijgen hun eigen borreluurtje en de eilanders kunnen bij de Tox Bar zelfs terecht voor een boerenkoolstamppot. De biljarters weten wederom hun weg naar hun kroeg te vinden en ook worden de nodige klaverjasboompje gemaakt in het café.

_______________________________________________________________________________________________________

* 1989-2011: Jan Lesschen

Met JB nog steeds als pandeigenaar runt Jan Lesschen maar liefst 22 jaar de Tox Bar. Hij zet het beleid van zijn voorgangers voort met grootse feesten en gezellige eilanderavonden. De discotheek bloeit met dj's  als Hans Huizing, Gerard Huisman en Jappie Poortinga en gebeurtenissen als Klozum, Oud en Nieuw en Pinksteren en ook belangrijke voetbalwedstrijden van Oranje worden uitbundig gevierd. Vooral de schuimparty's in de Tox Bar oogsten veel succes.

Maar niet alles zit mee. Naast de zelfgekozen vernieuwingen in keuken en toiletten, bemoeit ook de overheid zich steeds meer met het beleid. Al snel moet Lesschen geluidsisolerende maatregelen nemen en verscherpen de eisen rondom brandveiligheid flink na de oudejaarsramp in Volendam. Ook krijgt Lesschen te kampen met nieuwe maatregelen rondom gokkasten en roken.

_______________________________________________________________________________________________________

* 2011-nu: Remmelt Mulder en Christiaan Wiersema

Tijd voor een frisse wind. Tijd voor Remmelt en Christiaan. Op 1 april 2011 kopen de twee jonge ondernemers het gebouw van Jan Berend Bazuin. Voor het eerste seizoen volstaat een likje verf, maar in de eerste maanden van 2012 sluit de Tox Bar om het een volledig nieuw interieur te geven. In april 2012 opent de vernieuwde Tox Bar onder grote belangstelling haar deuren en laat zien dat de grondige verbouwing van de Tox Bar meer dan alleen een dancing en café heeft gemaakt.

>  Voor website: Klik hier.