De fotograaf en de winter
Johan van der Wielen

Het begon allemaal met het feit dat ik mijn expositie uit het bezoekerscentrum van Schiermonnikoog op ging halen om de lijsten te gebruiken voor een expositie op Ameland. Natuurlijk plak je daar een paar dagen aan vast om ook fotografisch te kunnen genieten. De weersverwachtingen werden echter steeds slechter. En 'slecht' bij mij betekent niet storm of regen, maar dat as-grauwe weer waar ik inmiddels al meer dan genoeg van heb. De werkelijkheid zou echter heel anders worden...


Het is 6 februari 2013
Mopperend over het grauwe weer pak ik de boot van Lauwersoog naar Schiermonnikoog. Ik zet mijn fiets met fietskar op het dek en slenter benedendeks op zoek naar een bal gehakt (die zijn lekker!). Ik mijmer over wat had kunnen zijn, twijfel of ik toch niet een paar dagen later had moeten gaan en speel wat met mijn smartphone. Tot ik ineens naar buiten kijk en het grauwe wolkendek zie overgaan in dik zwarte wolken waar de zon dapper doorheen probeert te priemen. Ik pak mijn camera en snel aan dek. De wind is inmiddels aangetrokken tot stormachtig en het begint angstaanjagend te regenen...

Eenmaal op het eiland zwoeg ik mij met fiets langs de Waddendijk op weg naar het dorp om er vervolgens in een kroeg te ploffen onder het genot van koude triple. Ik wacht tot het tijd wordt voor de zon om weer onder te gaan, maar houd meewarig de lucht in de gaten. Eenmaal terug aan de waddendijk blijkt een grote wolkenband de uiteindelijke zonsondergang te verbergen. Maar nog net voor de zon helemaal verdwijnt kan ik een beeld maken van een troep rotganzen in het warme avondlicht.

Na een heerlijke avondmaaltijd duik ik toch te laat mijn bed in om wat zuur te kijken naar mijn wekker die ik op 05.30 uur had gezet. Mijn doel: de zonsopkomst in de kwelder, liefst met ook nog een paar mooie nachtopnamen van de sterren. Het lijkt er op dat het open gaat trekken richting de ochtend. Wreed wekt de wekker mij maar ik sta snel op en al om 05.45 uur fiets ik oostwaarts langs het wad. Voor ik de kwelder bereik, klim ik op de dijk en geniet van het uitzicht richting de wal.

Na diverse opnamen met meerdere camera's, pak ik mijn spullen in en vervolg mijn weg richting de diep donkere kwelders. Ik besluit zonder lampen te fietsen om mijn nachtzicht niet te bederven. Maar de vele ondergelopen poelen, vlak naast het pad, doen mij anders besluiten. Eenmaal op de kwelder kijk ik naar het noorden en tot mijn schrik zie ik het heel snel dichttrekken met zware wolken. Een blik op de radar bevestigt mijn bange vermoeden; er komen zware buien aan! Snel pak ik mijn camera en statief om nog een laatste beeld te maken van de eerste kleuren van de schemering.

Na deze opnamen wordt het alleen maar erger. De sterren verdwijnen als sneeuw voor de zon en de lucht wordt per seconde donkerder. Van het ene op het andere moment begint het te hagelen, dikke stenen. Ik kijk om mij heen en besef dat ik op geen slechtere plek kan staan dan in de kwelder, in de wijde omgeving is geen beschutting te vinden, zelfs geen struik. Ik doe snel mijn rugzak af, trek mijn muts over mijn oren en ga met mijn rug in de wind tegen mijn rugzak aanzitten, mijn handen voor mijn ogen. Tien minuten lang voel ik het hard gekletter op mijn hoofd.. Daar ging mijn hoop op een mooie zonsopkomst in de kwelder. Ik ben koud, de zon en sterren zijn weg en ik kan geen kant op...

Als de bui over is gedreven richting vaste wal, besluit ik alsnog naar mijn oorspronkelijke doel, het baken in de Kobbeduinen, te gaan. Ondanks de saaie wolkenlucht. benden bij het baken breekt ineens de zon door de wolken en worden de wolken prachtig roze en oranje ver;licht met als tegenhanger de kweldergrond vol met witte hagel. De roze wolken komen en gaan en ook ik bevind mij inmiddels op een roze wolk. Dit is fraaier dan ik had gehoopt, prachtig maar onplanbaar...


>  Voor de website van Johan van der Wielen: klik hier.
>  Zie ook onze pagina 'Winter op Schiermonnikoog': klik hier.