Bezoek aan de Got Tjark
Aukje de Bildt - 22 september 2012

Om kwart voor acht staan 32 mensen klaar om vanuit Drachten samen de reis te ondernemen naar Schiermonnikoog om aldaar de Grote Kerk (Got Tjark) te bezoeken. 


Het is stralend weer. De boot is overvol. Veel meer bezoekers naar Schiermonnikoog dan we hadden verwacht. Toeristen? Bezoekers voor 1 dag of meerdere dagen? Bewoners van het eiland? We komen tot de ontdekking dat ook het Roder Meisjeskoor op de boot zit omdat zij dit weekend twee optredens hebben op het eiland.

De overtocht gaat vlot. Een aantal mensen pakt daarna de bus of de fiets om op die manier in het dorp te komen. Maar voor mij is het natuurlijk lopen geblazen vanaf de boot naar het dorp. Zo'n 3,5 kilometer. Een grote groep loopt met me mee. We zoeken onze weg gedeeltelijk langs de Waddenzee, over de dijk en binnendijks.

In het dorp aangekomen drinken we eerst koffie. De terrassen zijn overvol en het bedienend personeel kan de drukte bijna niet aan. Maar het lukt ons om gezamenlijk een plek te vinden en heerlijk in de zon een kop koffie -sommigen nemen er gebak bij - te drinken. Daarna gaat ieder zijn of haar eigen weg. Tot half drie, dan worden we bij de Got Tjark verwacht.

Ik zoek alvast de Grote Kerk op. De toren staat op dat moment in de steigers. Ook hier wordt dus alweer gerestaureerd en gerenoveerd. Op een bankje op het kerkhof eet ik mijn brood. En mijmer wat: vandaag is het de laatste 'grote' wandeldag. Van alle wandelingen - 119 in totaal - is dit de dag met de meeste lopers. We zijn met 33.

Ik zie op het kerkhof een jonge man lopen. Hij komt naar mij toe maar blijft bij een steen - die vlakbij mij staat - staan.Hij stoort zich niet aan me. Ik zie hem een gebed doen. Bijzonder en ontroerend. Daarna vervolgt hij zijn weg weer.

Ook wandelaars komen het kerkhof op. Een viertal gaat bij alle stenen langs, alsof ze iemand zoeken. Weer anderen blijven even staan, in gedachten en lopen dan verder.

Vreemd dat een kerkhof altijd mensen trekt. Natuurlijk, er is rust, je kunt er wat zitten, wat nadenken. Maar je vindt er niet veel. Dat is mijn gevoel. Onze ouders, onze kinderen, onze vrienden of familie die stierven, zitten bij mij meer in mijn hoofd en hart dan dat ik ze op het kerkhof terug vind. Bij mij wordt de heimwee naar mensen die ik kwijt ben geraakt op een kerkhof alleen maar groter.

De dood is een raar fenomeen. Wij levenden, spreken elkaar bij leven en spreken elkaar bij leven aan, reizen met elkaar een leven lang, maar zodra de dood er is, zijn we die ander kwijt en wordt hij of zij weggestopt in de grond. Dan moeten we ons op anderen richten, de nog levenden.

Als kerkelijk werker voel ik mij vaak een voorbijganger. Maar als mens voel ik mij ook vaak een voorbijganger. Ik leef en loop een korte tijd met iemand mee, met iemand op. En daarna zijn er weer anderen met wie ik mee leef en mee loop. Zo gaat dat.

Vanaf het kerkhof loop ik naar een herinnering. Toen ik in 2003 naar het eiland ging om mezelf weer wat 'bij elkaar te rapen', om tot rust te komen, had ik de gedichtenbundels van Ida Gerhardt meegenomen heb toen alle gedichten van haar gelezen en bestudeerd. Dat gaf ruimte en nieuwe energie. Nu wil ik het huisje zoeken, waar ik toen een week logeerde, op de Langestreek om de Noord.

Ik vind het huis al snel. Het ziet er nog precies zo uit als toen. De bewoners van dit moment zijn er niet en ik kan even naar binnen gluren. Ook het interieur is nog precies gelijk aan toen. Goed dat dit tijd geweest is, denk ik. En dat ik hier nu ben voor een ander doel. Een beter doel. Een doel dat niet alleen mij spirit geeft maar - naar ik hoop - ook anderen. Een gevoel van samen leven en samen werken aan Gods koninkrijk op aarde. grote woorden, maar in principe komt het hier op neer. Dat wat je hier samen doet, streeft naar het samen-zijn in de gemeenschap van de kerk, van de Heer van de kerk.

Dan is het kwart over twee en moet ik nodig terug naar de Grote Kerk. Ik haal de sleutel bij mevrouw Postma. Zij woont vlak naast de kerk en loopt even met me mee. Dan is Arie van der Stoep er ook. Hij zal ons vertellen over de Got Tjark en over de (godsdienst) geschiedenis van Schiermonnikoog. En dat doet hij met verve.

Er is zomaar een uur voorbij. Ik overhandig hem de kaars uit Drachten. De kaars voor Vrede. En hij schrijft in mijn wandelboek. Daarna zetten we de stoelen in een kring voor het middaggebed.

Na deze dienst blijft een klein groepje nog even zitten. Anderen vertrekken om nog even te kunnen fietsen. Sommigen zoeken vast een restaurant om te eten omdat ze om 18.00 uur alweer willen wandelen naar de boot.


>  Zie ook de pagina over de kerken op het eiland.  Klik hier.