Abt Alberic Bruschke


"Ik herinner mij nog het moment dat ik tijdens een retraite op een bankje zat en getroffen werd door het besef: 'God is er. Dus ben ik een monnik'. Ik verliet mijn baan bij een verzekeringsmaatschappij en trad toe tot de Cisterciënzer abdij Sion in Diepenveen. Vijftien jaar geleden kozen mijn broeders mij als abt. Ik blijf op zoek naar hoe ik mij als persoon - en dus ook in mijn taak als abt - kan ontwikkelen".


In gesprekken en in mijn opleiding, kwam die ontwikkeling in een stroomversnelling terecht. het zwaartepunt verlegde zich in die jaren van 'gevangen zitten in mijn persoonlijkheid' naar 'leven vanuit mijn ziel'. In het begin van de opleiding die ik volgde, kregen we de vraag om je innerlijke stem een brief te laten schrijven aan je masker. Ik hoorde letterlijk een stem in mij, die zei: "Ik ben veilig". Ik had toen het gevoel thuis te komen; niet eens bij mezelf, maar bij een diepere laag, een thuis voorbij leven en dood.

Later dat jaar waren we op een locatie met een zwembad. Ik ging 's nachts op mijn rug in het donkere water liggen en voelde angst. Ik ben elke nacht teruggegaan om die angst te verkennen. Toen viel het kwartje. Zelfs als ik weet dat er niets in het donkere water onder mij is, word ik nog bang. Ik kan dus de wel veiligheid buiten mijzelf zoeken, maar dat gaat nooit lukken. Het regelen van die veiligheid viel als een kaartenhuis in elkaar. Ik wist: Ik moet het met die innerlijke stem gaan doen. De stem die zegt: "Ik ben veilig". Ik had het graag tastbaarder gehad, maar ik besefte ook: Nu gaan we eindelijk op weg.

Mede hierdoor heb ik mijn leiderschap versterkt. Ik durf krachtiger beslissingen te nemen; met pappen en nathouden gaat het leven eruit. Sinds m'n opleiding ben ik me meer bewust dat ik als leidinggevende instrument ben voor wat er gebeurt.

Een voor ons allen ingrijpende beslissing die wij hebben genomen, was om het klooster in Diepenveen te verlaten. Het was te groot voor ons geworden. We zochten een andere plek en kwamen uit op Schiermonnikoog, dat vernoemd is naar de schiere (grijze) monniken van onze Cisterciënzer orde. Deze beslissing is in ons midden ontstaan.

In een klooster is het meestal stil. Maar ook hier moeten we ons bewust openstellen voor de stilte, anders kan het gemakkelijk een achtergrond worden waartegen je dagelijks leven gewoon doorgaat. Elke dag begin ik een uur met zitten, open voor de stilte. Dat geeft mij de basis voor de hele dag. het geeft rust en vertrouwen. Er zijn verschillen in de kwaliteit van stilte. Er is stilte bij gebrek aan geluid. En er is een diepere stilte, zelfs al is er geluid. Die diepere stilte ervaar ik ook op Schiermonnikoog.


Op het eiland beginnen we zonder klooster. We zullen opnieuw onderzoeken: Wat is een monnik? De eerste draad van een antwoord is er: Iemand die in de stilte contact zoekt met God en zich van daaruit verbindt met anderen". 


Zie ook de pagina over de monniken en het eiland. Klik hier.

>  Zie ook: Ontmoeting met broeder Paulus. Klik hier.
>  En... de website over stilte. Klik hier.