|
|
|
Schier verliefd Verhaal en foto van Joke Wohler
Natuurlijk hangt het fototoestel om m’n nek om alles wat mijn oog ziet voor de 'tigste keer' vast te leggen. Ik denk dan aan de uitspraak op de radio destijds van Fop. I. Brouwer: "Hoe alles wat groeit en bloeit, ons steeds weer boeit". Als een blij kind loop ik dansend, springend en spelend langs de vloedlijn. De ruimte, de rust en oneindigheid: ik zuig het in me op. Ik voel Schier en ik beleef Schier. Soms ga ik ook even liggen in het zand dichtbij zee met mijn ogen dicht en... ik luister. De wind, het water en zelfs het zand zijn te horen! Al mijn zintuigen staan op scherp. Ik zie, hoor en ruik beter en bruis van energie. Turend naar de grond zie ik schelpen, wier, kwallen, krabben, stukken gekleurd touw, wrakhout en flessen. En als een stilleven achtergelaten een in elkaar gezakt zandkasteel, half weggespoeld door de zee . En o ja, mijn vlieger. Wanneer ik oostwaarts loop en de wind gunstig is, dan vliegert hij met me mee terwijl ik loop, kijk en fotografeer. En anders mag hij op de terugweg dienst doen. Want ik loop minimaal naar paal 10 of 11. En dat ligt ter hoogte van Kobbeduinen en Willemsduin, maar dan langs de zee.
Traditiegetrouw haal ik een kop koffie met een nog warme gevulde koek en loop naar het dek. Het is alsof ik opnieuw geboren word. Schiermonnikoog ligt als een parel glimmend in het zonlicht in de verte te lonken. En net als met verliefdheid gaat je hart sneller kloppen, krijg je het warm van binnen en begin je te verlangen. Al dat al 40 jaar! Is het niet heerlijk om zo vaak verliefd te kunnen zijn in je leven? En Schier blijft Schier en dus is dit voor eeuwig en altijd. |
