terug naar overzicht
van verhalen


 








 

Zodra we Lauwersoog hebben, verlaten bevinden we ons in zilte lucht en worden we begeleid door tientallen zweefkunstenaars-eersteklas: zilvermeeuwen en kokmeeuwen. Schranserig, maar subtiel uitgebalanceerd,  hangen ze boven de boot in afwachting van een weggeworpen korst.

Wanneer de veerboot zich van zijn toeristen heeft ontdaan en het gedrang bij de afdeling huurfietsen achter de rug is, wordt het al snel rustig als iedereen zijn gangetje in diverse richtingen is gegaan. Dan openbaart zich dit prachtige waddeneilandje in volle schoonheid.

Het blijft altijd weer een magisch moment. Wanneer je door de duinen heen zwalkend, het eerste doorkijkje krijgt waarin de branding van Noordzee zich laat zien. We nemen er de tijd voor en brengen - na een lange fietstocht - een paar heerlijke uren op het strand door. Lang zonnen is niet zo aan mij besteed en ik piep er even tussen uit voor een paar detailopnamen.

Mesheft-schelpen liggen er meer dan genoeg. In een continu-ritme voert de zee eindeloos natuurschatten aan en af. Wanneer het water zich weer even terugtrekt, ontstaat er een piepklein golfstroompje rondom deze kleine schelp. Meteen is er sprake van Kunst. Twee seconden maar,dan is het dingetje alweer meegesleurd door een aanrukkende golf.

Langs de vloedlijn lopend krijgen we zelfs heel even een zeehond te zien die vlakbij opduikt. Hij heeft echt geen zin om te wachten op zo'n mannetje die zijn camera niet op tijd kan scherp stellen en verdwijnt definitief in de golven. Maar het wordt allemaal goedgemaakt door de drieteenstrandlopers.

Onvermoeibaar rennen ze met de koppies naar beneden langs de op- en afgaande vloedlijn. Snel pikken ze iets op en rennen dan voor de volgende golf aan om niet ondersteboven te worden gespoeld. Slechts heel zelden willen ze even stilstaan. Maar deze gunt het me. Hier moet éven iets nader worden onderzocht. Hij lijkt één pootje te hebben, maar reken er maar op dat hij - nadat de foto was gemaakt - razendsnel op twee beentjes verder holde.

Een stukje verderop ligt een grote zeester, de enige die ik tegenkom vandaag. Maar er is me eentje voor geweest. Een grote zilvermeeuw heeft er al op staan inhakken en staat in de verte te wachten totdat ik klaar ben. Wanneer we om zes uur naar de laatste boot fietsen, voelen we ons echt gezandstraald. Het is net of je hier veel sneller verkleurt dan in het zonovergoten Frankrijk.

In het laatste avondlicht kleurt de Waddenzee zich in onbeschrijfelijke combinaties van tinten goud, oudgroen, oker en zilver. Het heeft altijd iets weemoedigs, iets voor een boektitel: Afscheid van het Eiland. Dat wordt ook nog eens benadrukt door het feit dat er steeds meer dreigende wolkenpartijen verschijnen die een al te uitbundige zonsondergang weten te verhinderen, want per slot van rekening is dit wél  Nederland.

Maar déze dag hebben we weer weten te plukken.

't Was hail schier op Schier!’ 

 

terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina