|
|
|
Ochtend op het Wad Tekst en foto: Joke Wöhler
"Oh shit, de wekker. Nú
al? Hoe laat zou het zijn?" We liggen vlakbij de jachthaven en zijn gisteren drooggevallen. Rondom krijsen meeuwen, kwaken eenden en lawaaien ganzen en scholeksters. Ook goeiemorgen! Voor me - in de betoverende ochtendschemer - ligt de uitgestrekte zandplaat waar al een dun laagje water op staat, met daardoorheen meanderende diepere geulen. Het wriemelt en knispert en doet daarbuiten. In de stilte is alles te horen tot zeepieren en zeepissenbedden aan toe.
Ah, wat een prachtig schouwspel! Ik moet er diep van zuchten, gevolgd door een geeuw, omdat het onwijs vroeg is. Opschieten nu, want als het straks hoog water is kunnen we verder onze route vervolgen, zwalken, zeehonden kijken en genieten van de mooie natuur om dan op tijd weer ergens aan te leggen of droog te vallen voor de nacht. Zijn we geen geluksvogels dat we zomaar zonder besef van tijd en alleen rekening houdend met de elementen gewoon kunnen doen waar we zin in hebben? Vele wegen leiden naar het wad, je gaat per auto, of bus, trein of fiets maar je hebt sowieso de boot nodig voor de oversteek, tenzij je de hele tocht te voet wilt doen en dat nu heet wadlopen. Wandelen over en door het slik, tot je middel waden door geulen om zo de Waddenzee over te steken die tussen onze noordkust en een Waddeneiland ligt. Ploeteren meneertje, niet mis, en alleen weggelegd voor de echte bikkels onder ons. Wij zijn inmiddels 'mid-bejaard' en we doen het kalmer aan, maar wel zó dat we vooral niets willen missen en dan is de factor tijd - en in dit geval ook het tij - erg belangrijk. Het is wel de eerste keer dat we zoiets samen avonturen, want zo eenvoudig is dat niet met vaargeulen, het verradelijke tij en de soms snel opkomende weersveranderingen... én onze karakters niet te vergeten. Voor beginnelingen mogen we niet klagen tot nu toe en de enige tegenslag in zeven dagen is het ongeluk met de tampon die in het chemisch toiletje schoot, en daar kan het ding nu eenmaal niet tegen. Mijn vaargezel - pardon... kapitein - moest al vloekend een complete operatie uitvoeren en zat van vingertoppen tot elleboog in de uitwerpselen om de verstopping op te heffen. Je weet wat een tampon doet als er vocht bij komt... Tuurlijk doe je dat niet expres, maar ik ben wijselijk toch even een eindje uit z’n buurt gegaan, het wad op zal ik maar zeggen. Je bent behoorlijk tot elkaar veroordeeld gedurende zo’n tocht. Anders gezegd: je zit compleet op elkaars lip, maar overleef je dat eenmaal zonder grote kleerscheuren, dan kun je je gelijk laten inschrijven voor een trouwpartij op je meest geliefde Waddeneiland. Succes verzekerd. Alles is mogelijk, je kunt ook meteen afspreken dat je as ooit later verstrooid wordt op de plek waar je toen die eerste keer bent drooggevallen toen die tampon...enzovoort. Ondertussen zijn we aan de voorbereidingen begonnen voor het vertrek. Terwijl de geur van koffie door het roefje trekt, ruim ik de slaapplek op, smeer een paar broodjes, haal een natte lap over m’n lijf, en ga in de kleren verder wachten tot het water stijgt. We zijn er helemaal klaar voor. Geen stress maar heel relaxed. In de kuip nippen we aan onze koffie en luisteren, kijken en genieten van het fraaie uitzicht: wat een overweldigende schoonheid. Ieder moment verandert er wel iets in het tafereel wat zich voor onze ogen ontvouwt. In de ban van deze nog zo pure voorstelling vroeg in de morgen voelen we ons rijk en nietig tegelijk. In dit hier en nu ervaren we de betrekkelijkheid van het leven en misschien is dat ook wel de opzet. We zuchten diep door dat gevoel van gelukzaligheid en kruipen nog even tegen elkaar aan.
Misschien is er geen grotere schoonheid dan die van het wad. |
