|
|
|
Nooit meer weg... door Theo Kooy In het voorjaar van 1967 kwam ik als leerling-kelner te werken bij de firma Bazuin in - toen nog - Hotel Bazuin (nu De Toxbar). Na dat seizoen - in september - ben ik gaan werken in het Parkhotel in Amsterdam. Deze stad was mij niet vreemd omdat mijn zus daar in de Jordaan woonde. Ik had er al vele schoolvakanties doorgebracht. In het voorjaar daaropvolgend was de drang om weer naar Schiermonnikoog te gaan zo groot dat ik terugkeerde naar 't eiland en nooit meer weg ben geweest, tenminste... niet voor lange tijd. Ik heb van alles gedaan. Van kelner in diverse hotels en pensions en van duinarbeider bij Rijkswaterstaat tot opperman bij bouwbedrijf Van der Meer. In 1973 ben ik als vrijwilliger begonnen bij de KNZHRM, eerst als helper aan de wal en later als opstapper. Ik heb de hele vlootvernieuwing meegemaakt. Maar - wat belangrijker is - het deel uit maken van een geweldige ploeg die goed gemotiveerd is en allemaal hetzelfde doel nastreeft, namelijk het redden en helpen van mens en dier. Of het nu gaat om mensen in nood op zee of om het overzetten van een familie die een slecht bericht van een familielid heeft gekregen of om een ziek dier dat dringend naar de veearts moet of om een patiënt die naar het ziekenhuis moet. Dan ben je er trots op dat je dit werk kan en mag doen. Dat alles bindt je om hier te wonen en te werken en nooit meer weg te willen. Ik denk dat als je hier als gewone jongen uit een arbeidersgezin uit Leeuwarden komt en je kansen ziet om jezelf te ontplooien en leuke dingen te kunnen doen voor de gemeenschap en de toeristen, dat je jezelf dan in een positie hebt gebracht dat je nooit meer weg wilt. Natuurlijk is het niet altijd even mooi geweest. Ook wij hebben pieken en dalen gekend. Maar toch hebben wij het met ons gezin prima naar onze zin. Natuurlijk ben ik trots op mijn vijf kleinkinderen en genieten we van de vrijheid op dit stukje paradijs. Ook al had je vroeger wat meer vrijheden dan tegenwoordig en kon er vroeger meer dan nu, het is en blijft hier goed toeven.
|
