terug naar beginpagina

Ik ben op tijd opgestaan, want er werd mooi weer beloofd en daar ga ik voor! Het heeft nu lang genoeg geduurd: die winterse buien en maar weinig zon. “We gaan naar het voorjaar”, vertelde de juffrouw van het weerjournaal. Ik verheug mij erop. Ik houd van licht en van zon en van de speciale geur die je in de lente ruikt. En lettend op de geluiden die uit onze dakgoot komen, wordt er hard gewerkt om heel veel 'kraamkamers' klaar te krijgen. Niet alleen in onze dakgoot, maar ook op het wad en op het land.

De koolmezen, kwikstaarten, roodborstjes merels, mussen, bij ons in de straat beginnen de kriebels te krijgen. En op het land vliegen de kieviten zenuwachtig heen en weer op zoek naar een goede plek voor hun nest; liefst ver uit het zicht.  Colonnes brandganzen na hun overwintering zijn vertrokken richting het noorden. De eidereenden zijn ook naarstig op zoek en gedragen zich heel verliefd en proberen zo hun vrouwtjes te veroveren om te kunnen beginnen aan een nieuw gezin.

Ik loop richting de waddendijk en staar een tijdje naar de strakke lucht. Prachtig om te zien hoe alles ineens verandert als er een nieuw jaargetijde aanbreekt. Ik voel me dan ook een gelukkig mens omdat ik hier mag staan en het kan beleven. Nog even en dan varen de eerste boten weer over het wad om hier een tijdje voor anker te gaan of zich vast te knopen aan de nieuwe steigers in de jachthaven. De eerste groepen die uitzwerven over het wad, met als begeleiding een ervaren gids die hun alle geheimen van het wad vertelt. De vele fietsers vanaf de boot, genietend van een dag helemaal weg van het vasteland. Alles is weer nieuw en het lijkt of het de eerste keer is. Ik sta gewoon te mijmeren en vergeet even alles wat er nog gedaan moet worden.

Thuis gekomen neem ik mij voor om dit morgen te herhalen en ik hoop dan ook dat de juffrouw van het weerjournaal mij dezelfde beloften kan geven. Maar helaas…. de volgende ochtend is het grijs en verschrikkelijk nat. Ik werp een blik naar buiten en ben helemaal in de mineur; weer zo’n dag… Het zou toch ophouden?! Kijk, nou gaat het ook nog weer sneeuwen. Nee hè! Gelukkig blijft die troep nu niet meer liggen, want ik ga toch echt niet weer beginnen met zo’n rare stok waar zo’n blad aan zit - noemen ze geloof ik een sneeuwschuiver - .

Ik kruip achter mijn computer, want er is veel werk aan de winkel.  Ik moet nu serieus met mijn handeltje aan de gang en zien dat er nieuwe spullen komen. Eerst maar eens inventariseren.