|
|
|
Oernatuur op de kwelder Tekst en foto's: Kees Boele In de verte lokt het Willemsduin. Eens het laatste duin van Schiermonnikoog en eindpunt van de kwelder, nu voorbij gestreefd door stuivend zand en een wandelend eiland. Na de broedtijd is het nog steeds het verste punt voor een dagje Schier, nog verder betekent dat de laatste boot mogelijk niet meer gehaald wordt. 
In de verte lokt het Willemsduin.Deze natte zomer laat goed zien dat de natuur van Schiermonnikoog zich niet in een harnas van paadjes laat persen. Regenwater heeft paden verbouwd tot nieuwe slenken. Waar eens vaste grond lag verschijnen verraderlijk diepe prielen en kreken. Riet en zeekraal staan naast elkaar om aan te geven dat het gevecht tussen zoet en zout water nog lang niet gestreden is. De mens als bezoeker is hier letterlijk gast in oernatuur. Een landschap getekend in eenvoudige kleuren en open tot aan de horizon. Iedereen is het er over eens dat het gebied van een ongekende schoonheid is. Tegelijk is het ook een weerbarstig gebied. We zijn zo verwend in deze aangeharkte maatschappij dat bij velen de moed in de schoenen zinkt als ze voor de uitdaging staan om zo het Willemsduin te bereiken.
Op
de laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse worden traditioneel
gladiolen aangeboden. Het Schierse Willemsduin laat juist nu elke
finalist genieten van geurende, gele Teunisbloemen. Samen met het
onvergetelijke landschap, de geluiden van Kleine Mantelmeeuw en
Graspieper en de geur van het zilte water biedt het een herinnering
aan de oernatuur van een prachtig eiland.
|
