terug naar overzicht
van verhalen
















 

Het lijkt wel hoogzomer vandaag. Het is windstil, warm en droog. De lucht is helder.
Het lijkt ons een goed idee langs het Wad te lopen, daar zijn we nog niet zo vaak geweest, ook omdat het in het broedseizoen van 15 april tot 15 juli verboden gebied is.

We lopen de Langestreek uit naar het oosten toe. Direct valt de helderheid van de lucht op. Er hangt een mooie wolkenband over het eiland. Mooi weer is leuk, maar persoonlijk vind ik dat een wolk meer toevoegt als je - zoals ik - van fotograferen houdt.

We lopen eens anders dan anders: langs het Glop, maar dan rechtsaf richting Veerdam en dan linksaf langs de boerderij 'De Oorsprong' en de achterkant van De Kooiplaats naar de Herdershut. We komen op de schapendijk terecht. Twee groepen wadlopers (totaal 80-100 personen) komen inmiddels aan land. Een groep ontmoeten we op de dijk, ze zien er nog redelijk schoon uit. Door het mooie weer zijn ze al snel opgedroogd.

We blijven enige tijd rondom de dijk hangen. Prachtige uitzichten. Het is eb op het wad, maar het wad is niet geheel opgedroogd. Geloei in de lucht van de veerboot Rottum. De zon schittert in het water. Er staat geen zuchtje wind. Ik word schaapachtig aangekeken. De schapen op de dijk denken vast: wat een vreemd persoon en maken zich snel uit de voeten. Er loopt ook nog een rode rakker tussen.

Het voordeel van een digitale camera is dat je veel meer foto's kan maken, dat is maar goed ook vandaag. Zulk mooi, helder weer, hier en daar een wolkje, ideaal gewoon voor foto's.

We lopen het wad op, nog wel vlak langs de kant, want we willen wel enigszins droog blijven. We kunnen wel een stootje hebben, we hebben immers de bergschoenen aan. Hier en daar geeft de Zeekraal nog een rode gloed af. Het Lamsoor is uitgebloeid en het Alsem is ook op z'n retour.

Op het wad hoppen we van hoog zandplekje naar hoog zandplekje. Hier en daar treffen we nogal soppige stukken zeeklei aan, waarlangs we moeten. Ook moeten we verschillende slenken (soort kreek het eiland in) oversteken. De ene keer lukt dit gemakkelijker dan de andere keer.

We komen bij een lastige kruising aan; een brede slenk met hoge kanten. Er overheen springen lukt niet, we moeten weer een stevig stuk ondergrond zien te vinden. Ik ga voorop. Na zes stappen zak ik met mijn linkervoet tot mijn enkel in de zeeklei. Mijn schoen en broek zijn pikzwart. Ik probeer af te zetten met mijn rechtervoet; hops, in spagaat zak ik nog dieper in de klei. Mijn rechterschoen loopt vol zeewater. Het is alsof ik mij in een zuigend moeras bevind.

Corrie doet een poging mij te redden, maar zij valt al bij de eerste stap met een been tot haar knie voorover. Zij geeft het op. Ik moet mezelf zien te redden. Ik berg eerst mijn fototoestel in mijn cameratas op, veiligheid voor alles. Vijf minuten ben ik bezig mijn linkervoet los te wrikken, mocht dit niet lukken, dan kan ik altijd mijn schoenen uittrekken. Uiteindelijk kom ik los.

Pikzwart en stinkend besluiten we niet door te lopen naar de Kobbeduinen, maar via het Kobbeduinenpad terug te lopen naar het dorp. Onderweg spoelt Corrie zich bij een kwelderplas schoon. De zon laat de klei op mijn broek hard worden en de brokken vallen er onderweg vanaf. 

We bezoeken boerderij/camping De Kooiplaats van familie Talsma. Hier drinken we wat en maken een praatje met Margot en Teun Talsma. Zij verbazen zich een beetje over ons uitstapje op het wad. Een eilander zou zoiets niet doen. Misschien hebben wij wel meer lef dan een eilander (haha).

De campingboerderij biedt aan 100 personen een overnachtingsplaats, er komen veel groepen. Teun Talsma is tevens boer en kooiker. Er is een kooiplaats, waar hij de eenden vangt en ringt. De eendenkooi kun je onder leiding van Teun bezichtigen. Over de Kooiweg lopen we terug naar de Langestreek. De schoenen en de broeken worden afgespoeld.

Het was een enerverende dag.

 

terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina