terug naar overzicht
van verhalen
 












 

We gaan er een paar dagen tussenuit! Even bijkomen en uitwaaien op het strand. En dat strand ligt in dit geval op Schiermonnikoog, het kleinste Nederlandse bewoonde Waddeneiland.

Vrijdagmorgen om een uur of half twaalf rijden we met de auto naar Lauwersoog, sinds de afsluiting van de Lauwerszee, de vertrekplaats van de boot naar Schiermonnikoog.

Vlakbij de vertrekplaats van de veerboot is een ruime parkeergarage waar je voor  een klein bedrag per dag je auto veilig kunt parkeren. Je auto meenemen naar het eiland is eigenlijk alleen toegestaan voor bewoners en waarom zou je trouwens een auto willen meenemen naar een eiland waar je wandelend of fietsend veel beter kunt genieten?

Vanuit de garage is het nog geen twee minuten lopen naar het gebouw van Wagenborgen waar je een kaartje (alleen retour) voor de boot kunt kopen. Wij hebben echter al kaartjes via internet en lopen dus meteen door naar de veerboot waar we een tafeltje voor het raam innemen.

Als je mocht denken dat de veerboot naar het Waddeneiland alleen in de zomer goed bezet is, dan vergis je je. Steeds meer mensen komen binnen en als de boot om half twee vertrekt zit het behoorlijk vol met toeristen, dagjesmensen, eilandbewoners die naar huis gaan enzovoort..

Het is geen lange bootreis, na ongeveer 45 minuten meert de boot aan bij het havengebouw. Dit ligt een behoorlijk eindje van het enige dorpje op het eiland, dat ook Schiermonnikoog heet. We hebben de juiste bus echter snel gevonden en deze brengt ons naar het eind van de Badweg waar ons gehuurde appartementje zou moeten staan.

Het is even zoeken, maar dan vinden we het achter een hotel. Het is een leuk ingericht appartementje met een woonkamer en keukentje op de bovenverdieping waar je binnenkomt. Vanuit de kamer heb je een uitzicht op de duinen en daarachter kun je de Noordzee nog net zien. Beneden is een grote slaapkamer en een badkamer, ook is er nog een klein slaapkamertje met een stapelbed.

Nadat we ons geïnstalleerd hebben wandelen we terug naar Schiermonnikoog, het is een wandelingetje van ongeveer tien minuten. We bezoeken de VVV, doen boodschappen bij de Spar en wandelen nog even door het dorpje. Op de terugweg passeren we de vroegere watertoren die in een verder verleden ook nog vuurtoren is geweest. Nadat een nieuwe vuurtoren was gebouwd kreeg deze de functie van watertoren en nu doet hij alleen nog dienst voor communicatie apparatuur. Bovenop de toren staat een grijze monnik die uitkijkt over de zee.

Om een uur of zeven maken we weer de wandeling naar het dorpje en zoeken een restaurant om te eten. We vinden het op de hoek van de Badweg, restaurant Brakzand. Tijdens het eten worden we nog geconfronteerd met een kinderversie van Klozum, een feest dat rond begin december op het eiland wordt gevierd. Kinderen trekken in groepjes bij de huizen langs en komen dan binnen. Daar vieren ze een toneelstukje o.i.d. op dat een gebeurtenis uit het afgelopen jaar op de hak neemt. Volwassenen doen dit op de avond van 5 december, ze trekken dan vermomd rond en verdraaien vaak ook hun stem om niet herkend te worden. Hoewel het feest er mee samenvalt, heeft het niets te maken met de Sinterklaas viering.

Na een goede maaltijd wandelen we weer terug naar ons appartement. Het is droog, maar het heeft wel geregend. Wij komen echter droog thuis. We hebben de hele dag mooi weer gehad, maar de verwachtingen voor het weekeinde zijn niet best.
Hoe zal het morgen zijn? 

------------------------------------------------------------------------------

Als we zaterdag wakker worden en naar buiten kijken zien we dat de slechte weerverwachtingen zijn uitgekomen. Het is buiten grijs en het regent af en toe flink. Gelukkig lijkt het in het noordwesten op te klaren en ook de buienradar laat zien dat de buien overdrijven en dat het droog gaat worden.

We ontbijten en lopen dan naar het dorp om fietsen te gaan huren. We huren twee fietsen voor twee dagen, "maar je mag ze ook maandagmorgen voor 10 uur inleveren", zegt de verhuurder. Mooi genoeg!

We fietsen eerst door het dorp in westelijke richting en slaan dan af in de richting van de Waddenzee. Onderweg zie je veel fazanten en konijnen en nog belangrijker, het stopt met regenen en de eerste blauwe plekken in de grijze lucht worden zichtbaar.

We stoppen even bij een uitzichtpunt over de Waddenzee en fietsen dan verder, buitendijks in de richting van de veerdam. We zien nog heel veel brandganzen op de dijk, maar als je dichterbij probeert te komen vliegen ze op.

De zon begint steeds meer te schijnen en hoewel je ziet dat het op het vasteland af en toe flink regent hebben we daar op het eiland geen last meer van. We fietsen verder en nemen dan het fietspad in de richting van de Kobbeduinen, waar je een fraai uitzicht hebt over de kwelders en over de oostkant van het eiland waar geen fietspaden meer zijn, maar uitsluitend wandelpaden die echter in deze tijd eigenlijk alleen maar goed begaanbaar zijn met laarzen. We pauzeren hier een tijdje en genieten van het uitzicht over de Waddenzee en over het eiland. Hoewel je de Noordzee niet kunt zien, hoor je wel duidelijk de branding.

We fietsen weer verder door het duinlandschap en tenslotte komen we uit bij het strandpaviljoen Marlijn. Daar zetten we de fietsen neer en gaan dan eens stukje wandelen op het strand. Hier zie je duidelijk waarom hier de breedste stranden van Europa liggen. Het is echt een mooi gezicht om hier de zee te zien, het brede strand en de duinenrij er achter.

We lunchen bij Marlijn. Een lekkere kop erwtensoep met worst, brood met spek en een goed glas bier of wijn er bij. Het is smullen!

Daarna weer verder in de richting van het dorp. We passeren hier de in de oorlog door de Duitsers gebouwde bunker Wasserman. Het imposante gevaarte torent hoog boven de duinen uit en vanaf de bunker kun je het hele eiland overzien. Voor dit bouwwerk dat ooit deel uitmaakte van een compleet bunkerdorp waar 200 soldaten woonden, is ontzettend veel beton gebruikt. Je zou een voetbalveld met een laag van 30 centimeter kunnen bedekken.



Vlak bij de bunker ligt begraafplaats Vredehof, speciaal aangelegd voor drenkelingen en later gebruikt om de slachtoffers van de oorlog te kunnen begraven. Hier blijkt hoe zinloos oorlogen zijn. Franse, Canadese, Engelse soldaten en zelfs uit Australië en Nieuw-Zeeland zijn hier zij aan zij begraven met hun vijanden, de Duitsers.

Daarna terug naar het dorp om nog even wat boodschappen te doen. Een paar broodjes bij de Spar en een klein flesje Waddenwater bij de slijter. En nee, dat Waddenwater heeft niets met water uit de Waddenzee te maken! Het was een tip van de serveerster van het restaurant waar we gisteravond aten.

We fietsen terug naar huis en wandelen daarna nog even naar het strand. Het water staat hoog en het waait heel hard. Het wordt ook al wat donker en de vuurtoren die vlak bij ons staat schijnt zijn licht al weer over de omgeving. We gaan weer naar huis, een bak warme thee gaat er wel in.

Eten doen we bij hotel restaurant De Tjattel waar we terecht komen nadat we naar het dorp zijn gefietst en daar een keuze hebben gemaakt uit het beschikbare aanbod.

terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina