terug naar overzicht
van verhalen
















 

Even helemaal uitwaaien. Ik wil genieten van de eindeloosheid, puurheid, ruigte en leegte (want ja, wie gaat er nu met dit weer naar het strand…). Ik wil zandkorrels in mijn haar en een drup aan mijn neus. Speuren met mijn verrekijker langs de waterlijn. Vogeltrek. Wie weet wat er nog voorbij vliegt? Ik wil voelen dat mijn benen zwaar worden van een fikse wandeling om daarna te genieten van een cappuccino bij mijn favoriete strandtent op het loungeterras. Lekker rozig worden en nog een wijntje nemen… 

Wat jammer nou dat ik in Gelderland woon. Prachtige provincie, voorzien van bijna alle landschapstypen. Je kunt reptielen scoren op de hei, groot wild kijken op de Veluwe, vissen in de rivier, vogelen in de uiterwaarden, je eigen fruit plukken in de Betuwe… wat wil een mens nog meer? Nou, de zee dus!

Ok, je kunt niet alles hebben en je moet tevreden zijn met wat je hebt (om maar een paar open deuren te noemen), maar toch knaagt het wel een beetje. Als kind droomde ik ervan boswachter te zijn op een Waddeneiland (dat is even anders gelopen, maar dit terzijde)... om maar aan te geven hoe zeer ik van de Wadden houd. Ik ben ook opgegroeid met de mogelijkheid om ‘even op en neer’ naar Schier te gaan. Vanuit Groningen kun je binnen het uur op de boot zitten. Wat een luxe! Maar goed, daar heb je weer niet… nou, precies, al die andere zaken die ik net opnoemde en óók zeer waardeer. 

Gelukkig is Nederland niet groot en hebben we familie in Groningen. Bij wie we altijd terecht kunnen voor een overnachting, bij wijze van springplank richting Schier (en natuurlijk ook voor de gezelligheid -voordat we nog boze gezichten krijgen van meelezende familieleden J). Het volgende dagje Schier staat alvast gepland voor de herfstvakantie. Ik kan bijna niet wachten. Even op en neer. 

terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina