|
|
|
Doe het oog van de monnik: Schiermonnikoog Tekst: Barbara Driessen Zoals iedere herfstvakantie was ik weer op 't eiland. Ik werk én geniet er met volle teugen. Het is een terugkerend ritueel dat ik er - als schrijfster - een lezing geef in de bibliotheek en daarna enkele dagen op het eiland leuke-dingen-doe. Deze keer in een midweek autobiografisch schrijven. Prachtige verhalen ontsproten aan breinen die nooit gedacht hadden te kunnen schrijven. En natuurlijk is genieten tijdens zo'n workshop hoog op de prioriteitenlijst. Onderweg bij koffie en gebak schreef ik aan mijn tafeltje het volgende: Cappuccino bij 'Baktebole', een begrip voor mij wanneer ik vanaf de steiger naar het dorp loop. Ook deze dag is het gezellig druk; een gonzend geroezemoes zonder uitschieters klinkt als het geluid van een groep reciterende monniken. Dan komt er een groepje grijze hoofden aan het tafeltje naast me en bestudeert uitvoerig de menukaart. Ik kan er niet omheen en vang delen van een gesprek op. Het viertal dat is neergestreken begint in een enthousiaste uitwisseling op te noemen wie er in de afgelopen maanden zijn overleden. Driftig op gang gekomen vullen ze elkaar aan. "En de vrouw van Piet is overleden….", zegt de blondine en hapt vol overgave in haar slagroomsoes. "Kwam ze wel eens in de kerk?", klinkt het vanonder de jockeypet. "Hij was de oudste van het gezin", zegt de mannelijke nummer drie.
Vervolgens komt de vrouw die tot daartoe niet heeft meegedaan. Ze
zet stevig in met de vraag: "Waaraan is Jan overleden?" Dan
volgen... de kwalen. De leverziekte van Piet uit Malden. De
afgrijselijke operaties die Toos moest ondergaan. Een tweede Arnhems
meisje wordt soldaat gemaakt. Ik
doe mijn best om mijn oren te sluiten voor wat zich afspeelt in
verhalen aan de overkant.
"’s Morgens voor dag en dauw gaat de workshopbegeleidster naar het strand en strooit er een handjevol barnsteen uit, afval materiaal van haar werk. Ze legt er ook enkele grotere stukken, iets meer dan het aantal deelnemers aan de cursus. Het mag tenslotte niet opvallen…" Ik zie het voor me: dan nadert de groep, die al is voorbereid op de zeldzaamheid van barnsteen. Sinterklaas bestaat weer. De a’s en oh’s klinken over het strand en vooral bij de grotere stukken is ontroering en verwondering. Met de kostbare schatten begeven de cursisten zich naar de werkplaats waar ze beginnen met veilen en slijpen. Polijst de steen die eens juweel zal zijn, gaat er door me heen. Urenlang koesteren zij de steen en werken alle scherpe kantjes weg. Het verhaal dat erbij siert is dat je al slijpende symbolisch je eigen scherpe kanten weg slijpt. Zo wordt het niet alleen een knuffelsteen, maar ook een steen der wijzen. Nu in jouw bezit. Je bent een kei met deze steen! Het geheel doet me denken aan paaseieren zoeken. Ook daar zochten we altijd het goede in de verkeerde hoek. Hoewel… we vonden meestal eieren die groter waren dan die welke onze ouders hadden neergelegd. Dat waren minkukels van Jamin. Waarschijnlijk zit het in de genen want ook mijn kinderen vonden eieren die beslist niet door mij gelegd waren. Hoe zou dat meer op Lanzarote toch zo groen blijven? Ik verdenk opeens het reisbureau... Terug naar de orde van de dag. In het voorjaar is er wéér een tweedaagse autobiografisch schrijven, een herkansing voor het opschrijven van wat al zo lang ergens broeit.
Barbara Driessen, oprichter van schrijversschool 'Monnikenwerk'.
|
