Verhaal Schiermonnikoog

Ik was in de twintig toen ik vaak op Schiermonnikoog kwam bij vrienden die er een kampeerboerderij en een manege hadden. Ik hielp dan met de verzorging van paarden en maakte met toeristen ritjes naar het strand en de duinen.

De manege werd gerund door Johannes, een eilander die ooit koeien had gehouden maar later overgestapt was op paarden. Om en om met Liesbeth - een studente uit Groningen - reisde ik eens per 14 dagen naar 't eiland en kon er dan lekker het hele weekend paardrijden.

Het was natuurlijk niet altijd even druk met klanten en als er niet gereden moest worden, dan trok Johannes er op uit om fuiken te zetten in de slenken (waarin hij paling ving) of te jutten op het strand. Ook gingen we wel eens mosselen en zeekraal zoeken, met een paard dat een wondje had naar de waddokter (de zee in) of maakten we een ritje alleen voor ons plezier. Met name bij die laatste ritjes kon het wel eens erg hard gaan op het strand. Het was of de paarden voelden dat het nu wel eventjes kon.

Leuk was ook dat ik, omdat ik zo vaak op het eiland was, een beetje werd ingelijfd bij de eilanderbevolking. Ik ben een paar keer gevraagd bij te springen in Hotel Van der Werff toen daar iemand van het restaurant plotseling ziek werd, ik heb foto's gemaakt van diverse huwelijken en nam voor deze en gene spullen mee naar de wal en van de wal weer naar het eiland. Ook op de boot en in de bussen kende ik alle medewerkers en zij mij en het voelde echt een beetje als thuis.

Nu kom ik er niet vaak meer. Johannes is al jaren dood en mijn laatste bezoek aan het eiland is ook al weer een jaar of tien geleden denk ik. Johannes' dochter en haar man hebben de kampeerboerderij opgeknapt en overgenomen.

Zoals de afbeelding rechts kon iedereen Johannes uitteken: op zijn kleine paardje Oriënta met zijn pijp in zijn mond vriendelijk groetend tegen iedereen die er onderweg voorbij kwam.

Ik moet er toch hoognodig weer eens heen, naar dat Lytje Pole.