terug naar overzicht
van verhalen

De Badwegschool was mijn lagere school. We zaten met drie klassen in één lokaal. In de hoek stond een orgel waar geregeld 'stoute jongens' een poosje achter moesten staan. Op een gegeven moment kregen we een echte bibliotheek, dat was geweldig. Het eerste boek dat ik meekreeg heette 'Anneke en de Sik' van W.G. van de Hulst. Wij hadden een juf en een meester.

Meester Veerman heeft vele eilander kinderen leren orgelspelen, zo ook mijn latere echtgenoot Tjipke. Meester Veerman had als hobby dat hij van iedere ouder de geboortedatum kon vertellen.

In 1948 werd de ulo (nu vmbo) opgericht, door kinderen van beide lagere scholen bevolkt. Ik was er één van. We begonnen met 32 leerlingen, zoveel moesten het er zijn anders ging het niet door en moesten we met 14 jaar al naar bijvoorbeeld Dokkum. Wij hadden twee leraren en juffrouw Karst voor het handwerken. De lesruimte was toen in het pand dat nu Rabo-bank is.

Omdat het eerste jaar van de school startte in januari, moesten wij het diploma zien te halen in 3 1/2 jaar en dat lukte velen, ook mij.

Ik bedenk nu dat enkele mensen van mijn vaders generatie na de oorlog weer heel veel zaken nieuw leven hebben ingeblazen. Zoals het Groene Kruisgebouw, de ulo, de toneelvereniging, de gezinsverzorging en de VVV. Als monniken verkleed liepen ze zelfs in Leeuwarden mee in één of andere optocht om voor de VVV het eiland te promoten.

Op mijn 16e jaar ging ik naar Leeuwarden om lerares coupeuse te worden. Het diploma kreeg ik, maar toen moest ik weer naar het eiland. Ik was thuis nodig wegens ziekte en daar was ik toen niet blij mee. Maar zo ging dat 50 jaar geleden, evenals jong huwen. Ik zag hem eerst helemaal niet zitten, die jongen van de smid, maar het is er toch van gekomen... en eigenlijk begon dat op de ulo al.

Mijn vriendje van de ulo-tijd en ik zijn getrouwd en we woonden 10 jaar in Amersfoort. Daar werd hij chef van een werkplaats voor radio's en televisies. Door bemiddeling van Ljipke Scheepstra waren we daar terechtgekomen. Tjipke was, zoals dat toen heette, mts-er. Onze drie dochters werden in Amersfoort geboren.

Door bijzondere omstandigheden gingen we terug naar het eiland. Want eigenlijk hadden we andere plannen. We wilden graag wat van de wereld zien. Maar uiteindelijk hadden we op het eiland nog zeven onvergetelijke en gelukkige jaren samen. Onze zoon werd hier geboren en we werkten allebei met veel plezier in de overgenomen zaak van mijn schoonvader Jan Faber.

Mijn schoonouders zijn ons later samen tot grote steun geweest. Ons overkwam immers het grote verdriet en gemis van Tjipke in 1973. Toen hebben we er ons met hulp van Boven goed doorheen geslagen. De kinderen zijn goed terecht gekomen.

Als we dan met Sinterklaas, kerst of oud en nieuw weer bij elkaar zijn, dan is deze moeder en oma dankbaar en gelukkig.



terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina