|
|
|
Ik ronk, dus ik besta door Koos Dijksterhuis Een valkje vliegt over de kwelder. Torenvalk, onze gewoonste valk. Sinds in 2004 veldmuizen op Schiermonnikoog zijn aangevoerd met zand voor de nieuwe dijk, zie je er meer torenvalken. Misschien geven veldmuizen ook de laatste broedparen blauwe kiekendieven een herkansing. Als we langs de Kobbeduinen naar het Oosterstrand doorsteken, wadend en glibberend door de natte kwelder, zien we zo’n elegante roofvogel jagen. Egaal grijs op zijn witte stuit na, zweeft hij schommelend laag voorbij, dekking zoekend achter duintjes en duindoorns. In een diepe plas schieten donderkopjes weg onder overhangende kruipwilgen. De larven van rugstreeppadden. We
bereiken de doorbraak in de stuifdijk bij paal 10. Ik herinner me de
zandwal die Rijkswaterstaat elke zomer opwierp in de bressen die
winterstormen sloegen. Dat gebeurt niet meer. Natuurmonumenten laat
de kwelder aan wind en zee over. Daardoor is de oostpunt van Schier
een van de zeldzame plekken waar Nederland steeds mooier wordt. We
stappen het slikkige Oosterstrand op, waar jonge duintjes oprijzen
tussen poelen. Jammer van die autobanden die het ene na het andere
spoor hebben getrokken. Honderd jaar na een autoverbod zullen die
sporen nog te zien zijn. Maar zelfs in een nationaal park van
Natuurmonumenten op een autoloos eiland is een autoverbod
onhaalbaar.
|
