|
|
|
Het wad door Foke Geevers Boven op de dijk, starend naar het wad en in de verte de ondergaande zon, het water spiegelglad. Lopend naar beneden, over je zelf gemaakte pad, kijkend naar de schelpen, o, wat fijn hier bij het wad. Doorkruist de grote vlakte, je baant een weg naar het mooie wad. En dan sta je in de blub. Die rust, de ruimte, o wat fijn is dat. Turend naar de watergrens, de sporen van de zee, de gestrande schelpen en diertjes, die nam het water mee. Luisterend naar de geluiden, de geluiden van de natuur, ze vertellen je een verhaal, elke minuut, elke dag, elk uur. Ik voel me hier zo vredig, veilig en vol plezier. Ik geniet van het wad, van ieder moment hier. Ik loop hier op de zeebodem en toch word ik niet nat. Een onbeschrijfbaar fijn gevoel, zo hier bij het wad. Het wad ontstaat bij eb en gaat weer weg bij vloed. Wat is dat toch bijzonder, wat de natuur zoal doet. Weer boven op de dijk, nog een keer kijk je langs het pad, die ongelooflijke mooie plek, die plek, ja bij het wad.
|
