terug naar overzicht
van verhalen


 

Wij verlaten de beschutting van de duinen en trotseren de storm. Gezandstraald door in zee waaiend zand benader ik drieteenstrandlopers die langs de waterlijn scharrelen. Ze rennen heen en weer, tot hun witte buik te water, strandvlooien of wormen pikkend. Als je op Schier langs het strand wandelt, word je vaak vergezeld door drieteentjes.

Ze maken een gezellige indruk. Maar ook een verkleumde. Achter een pluk blaasjeszeewier zoeken vijf drietenen beschutting tegen de koude wind. Dertig tenen dus. De drieteen mist aan elke voet de vierde teen die bij andere strandlopers naar achter wijst. Zonder achterwaartse teen kunnen ze beter rennen.

Drieteenstrandlopers broeden aan de Noordpool en overwinteren langs alle zandstranden waar geen ijs of badgasten zijn. Het zijn bijzondere dieren, waarover ik u vaker zal berichten. Nu blijken alle dieren bijzonder als je je in ze verdiept, maar alleen al die enorme trek van de strandlopers, twee keer per jaar... Een half ons met veren vliegt tien, twaalfduizend kilometer van West-Afrika naar Groenland, bevecht zich tussen de sneeuwvelden een territorium en legt zowat haar lichaamsgewicht aan eieren. Uitbroeden en terugvliegen maar weer. Waarom toch zo’n eind vliegen? Die vraag bewaar ik nog even. Maar stoer zijn ze.

Langs drie kilometer strand tel ik 48 drietenen. Er zitten geen vogels tussen met plastic kleurringetjes om hun poten. Drieteenstrandlopers zijn één van de lange-afstandsreizigers wier gangen met kleurringen worden nagegaan.

 Foto: Whitetailedtours.nl

terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina