terug naar beginpagina

Voor een dagje Schiermonnikoog moeten we vroeg opstaan. Wie op tijd in Lauwersoog is om de boot van half tien naar Schier te halen, heeft tijd genoeg om een flinke wandeling over het kleinste bewoonde Nederlandse Waddeneiland te maken. De boot komt niet, zoals op Vlieland en Terschelling, aan in het dorp maar op de Veerdam, waar de bus naar het dorp de boot opwacht.

We stappen uit op het centrale punt waar de hotels Graaf Bernstorff en Van der Werff tegenover elkaar staan en op de andere hoek de enige supermarkt van het eiland en de walviskaak. De twee delen van de kaak staan als een poort opgesteld ter herinnering aan de walvisvaarders die ooit van dit eiland vertrokken. Achter de kaak op een grasveld staat het beeld van de monnik. Wie precies de eerste bewoners van Schiermonnikoog waren, is niet bekend, wel dat monniken van het Friese Klaarkampklooster in de vijftiende eeuw over het wad naar het eiland kwamen lopen.  

Vanaf de walviskaak lopen we richting het noorden en slaan rechts de Langestreek in. Waar de Oosterreeweg rechts naar het wad voert, slaan we links het ruiterpad in richting duinen. Aan de voet van het duin rechtsaf richting de Berkenplas.

Het pad loopt door een vochtig, bijna spookachtig berkenbos. In de takken groeien vreemde bollen die aan maretakken doen denken. Maar dat zijn ze niet. Deze heksenbezems zijn het gevolg van een schimmelinfectie die de celgroei verstoort in de takken, waardoor op een plek een heleboel knoppen uitlopen tot takken.

De Berkenplas is een heerlijk duinmeertje waar zomers goed in gezwommen kan worden. Loop voor het restaurant langs tot aan het schelpenpad. Bij de Sint Bernardweg links en dan direct weer rechts richting de veerdam. Aan het eind bij een viersprong links afslaan op een met houtsnippers bedekt fietspad.

Dit is de Reddingsweg, die vroeger werd gebruikt om de roeireddingsboot naar de oostelijke kant van het strand te brengen. De boot werd getrokken door paarden van de boerderijen aan deze kant van het eiland.

Op de kleine begraafplaats Vredenhof liggen zowel drenkelingen als oorlogsslachtoffers. Naast verdronken zeelieden liggen er geallieerde piloten die aanspoelden, nadat hun vliegtuig werd neergeschoten boven de Noordzee en Franse soldaten uit Duinkerken die met de stroom mee op Schiermonnikoog belandden.

Net zoals in de Eerste Wereldoorlog werden ook Duitse drenkelingen begraven op Vredenhof. Sinds 1982 beheert de Nederlandse Oorlogsgravenstichting de begraafplaats.

Voor het kerkhof langs loopt een klein klimpaadje rechtdoor dat uitkomt bij een breed duinpad dat naar de bunker, de Wasserman, voert. Je kunt de bunker – onderdeel van de Atlantik-wal – al zien liggen vanaf de boot. In de Tweede Wereldoorlog waren honderden Duitse soldaten gelegerd op Schiermonnikoog. Bovenop de bunker moest een dertig meter hoge radarantenne komen. Toen de bouw klaar was, bleek de mast echter niet op de sokkel te passen.

Na de oorlog heeft er nog een tijd een theehuis gestaan, maar nu is het er kaal en winderig. Het uitzicht maakt weer alles goed. Vanaf de Wasserman kun je het hele eiland overzien. Aan de voet van het duin slaan we af naar rechts, richting zee. Daar komen we ook strandpaviljoen de Marlijn tegen die mediterrane schotels op het menu heeft.

Het strand van Schier ziet er wat afwijkend uit, doordat langs de zee op veel plaatsen kleine duintjes zijn ontstaan door opstuivend zand. Tussen deze miniduintjes en de grote duinen groeien allerlei bijzondere plantensoorten. Bij storm loopt het gebied regelmatig onder.

We lopen een stuk langs het strand en gaan bij het Jacobspad weer de duinen in. Dat gaat over in het Scheepstrapad dat uitkomt bij de Badweg. Vanaf nu wijst de rode vuurtoren de weg. Wie de toren in het oog houdt, komt vanzelf uit bij de Badweg, dan even naar links en het Vuurtorenpad in.

Schiermonnikoog heeft twee vuurtorens, een rode en een witte. Ze werden beide in 1854 in gebruik genomen, maar na de uitvinding van het draailicht werd de witte, zuidelijke toren buiten bedrijf gesteld. Tot 1992 heeft de toren dienst gedaan als watertoren.

Op de zandbank in zee ligt een verrassing te wachten. We tellen vijf flinke zeehonden en een jong, die zich niets aantrekken van de wandelaars. Ze draaien zich nog eens lui om op de zandbank.

De Badweg voert terug naar het dorp en daar rest een dilemma: want wordt het Van der Werff of Graaf Bernstorff? De twee hotels trekken ieder hun eigen publiek aan en overlopen schijnt niet te kunnen.

De eilandbewoners komen veel in de ouderwetse gelagkamer van Van der Werff. Daar schijnt ook de Amsterdamse grachtengordel vaak te komen. De eigenaar van hotel Graaf Bernstorff is later pas naar het eiland gekomen. Bernstorff oogt wat luxer met de rotanstoelen op het sfeervolle terras, en voor koude middagen liggen fleeceplaids klaar.

Wij maken onze keuze: voor de beste pruimentaart en de niet-rokerige eetzaal.