Vredenhof Schiermonnikoog

Vredenhof
Drenkelingen-kerkhof

Door de eeuwen heen zijn er vele drenkelingen aangespoeld op Schiermonnikoog.

Tot vermoedelijk 1800 werden deze drenkelingen in de duinen begraven. In de loop van de 19e eeuw werd dit echter verboden en moesten drenkelingen begraven worden op een Algemene Burgerlijke Begraafplaats.

Zweeds vrachtschip

In 1863 liep een Zweeds vrachtschip aan de grond bij Schiermonnikoog. De bemanningsleden spoelden in de dagen na de schipbreuk aan op het strand bij paal 7. Zij werden uiteindelijk begraven achter de waterkerende duinenpartij van het zogeheten 'Groene Glob' (schuin tegenover het huidige Vredenhof).

Gedenkkruis omgekomen bemanning Zweeds vrachtschip

Gedenkkruis omgekomen bemanning Zweeds vrachtschip

In 1906 werd er weer een drenkeling gevonden. Deze werd begraven aan de noordzijde van de Reddingsweg, tegenover het zogenoemde 'Zweedse kerkhof'. Dat is nu de plek pal naast de ingang van het huidige Vredenhof.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen er meer drenkelingen, zowel geallieerden als Duitsers, die naast de drenkeling van 1906 werden begraven.

Initiatiefnemers Vredenhof

Zij haalden Cornelis Visser (jachtopziener in dienst van Graaf Von Bernstorff) en Sake van der Werff (hotelhouder en voormalig veldwachter) erbij.

Sake van der Werff wordt vaak abusievelijk de stichter van Vredenhof genoemd.

Door schipbreuk bleven er drenkelingen aanspoelen, die hun laatste rustplaats op Vredenhof hebben gekregen.

Tweede Wereldoorlog
Jonge soldaat, gestorven voor onze vrijheid

Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog steeg het aantal drenkelingen die op Vredenhof hun laatste rustplaats kregen. Naast zeelieden, geallieerden en Duitsers, liggen er ook geallieerde piloten, die aangespoeld waren nadat hun vliegtuig neergeschoten was boven de Noordzee en Franse soldaten uit Duinkerken die met de stroom mee op Schiermonnikoog belandden. Evenals in de Eerste Wereldoorlog werden ook nu Duitse drenkelingen begraven op Vredenhof.

> Zie ook artikel onderaan deze pagina (klik)

< Krantenartikel van 25 juni 1942.
De 'Engelsche vlieger' die in dit bericht wordt genoemd, was Reginald William Arthur Turtle.

Bron: 'Vredenhof', Sietse van der Hoek
ISBN 90-254-1866-x Uitg. Contact

> Zonder onderscheid naar nationaliteit werden omgekomen soldaten met militaire eer begraven. Op de foto rechtsde ter aarde bestelling van een niet nader geïndentificeerde 1ste luitenant van de RAF. Inselkommandant Bohr salueert (19 mei 1943).

Bron: 'Vredenhof', Sietse van der Hoek
ISBN 90-254-1866-x Uitg. Contact

Na de Tweede Wereldoorlog zijn er nog een aantal drenkelingen begraven, de laatste in 1968.

Anna Davosic over Vredenhof
Uit haar afstudeerproject 2010 aan de Kunstacademie (fotografie) van Utrecht.

Vredenhof is een unieke drenkelingenbegraafplaats, gelegen in de duinen van Schiermonnikoog. Meer dan 100 door de zee aangedreven slachtoffers hebben hier een zeer waardige rustplaats gekregen. Het overgrote deel, bijna honderd soldaten, spoelde tijdens de Tweede Wereldoorlog aan. De oorlog heeft de begraafplaats gevormd.

De kracht van het hedendaagse Vredenhof is, denk ik, het uniforme karakter. De plekken waar alle soldaten liggen zijn teruggebracht tot een gelijk graf met een stenen omlijsting en daarin een bed van schelpen en een gelijke marmeren steen. Zij delen hetzelfde stukje grond en hetzelfde graf, ongeacht hun nationaliteit, religie of rang. Fransman, Canadees, Duitser, Jood, en een Engelsman liggen naast elkaar. De omgekomen militairen hebben daarmee een hele bijzondere laatste rustplek gekregen. Nergens anders ter wereld vindt men een dergelijke begraafplaats.

De begraafplaats is vandaag de dag een oorlogsmonument. En waar op de meeste 'gewone' begraafplaatsen het persoonlijke graf centraal staat, staat op Vredenhof het oorlogsgraf centraal. Vredenhof zoals de mens het vandaag de dag bezoeken kan, toont de slachtoffers van de oorlog en niet de soldaat zelf. De zeer rijke en bovendien bewaarde geschiedenis van de soldaten op Vredenhof wordt niet getoond.

Juist dit materiaal zet ik voor mijn afstudeerproject in. Dit doe ik door voor elke soldaat een persoonlijk monument te maken in de vorm van een unieke box waarin de hele geschiedenis van de soldaat zit. Op deze manier wordt de persoonlijke geschiedenis van elke soldaat bewaard en voor altijd opgenomen in het collectieve geheugen van de mens. Zij worden op deze wijze het gezicht van alle soldaten die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen.