Fier, heel fier fan't drokke livven,
Mooi de gotte see ferbeeuwn,
Leit in plak, dat us so nooi is,
Dat is us gebeurtegreeuwn.
Tichtby wer de brauning klond're,
Op'e banken feur de waal,
Heersden wy de aiste klanken,
Fan us meuje memmetaal.
Heersden wy de aiste klanken,
Fan us meuje memmetaal.
Wer it darp so jaif en freeuwnlik,
Schul gie yn it tichte grien,
Yn'e lete fan de dune,
Feilich het us wids der stien.
O, wat het dy lytje pole,
Us toch fole, fole jeeuwn,
Wer w'aik swalkje, wer w'aik winje,
Tink w'oon us gebeurtegreeuwn.
Wer w'aik swalkje, wer w'aik winje,
Tink w'oon us gebeurtegreeuwn. |
Ver, heel ver van het
drukke leven
Met de grote zee verbonden
Ligt een plek, die ons zo dierbaar is
Dat is onze geboortegrond.
Dicht bij de klotsende branding
Op de banken voor de wal
Horen wij de eerste klanken
Van onze mooie moedertaal
Waar het dorp zo lief en vriendelijk
Schuil gaat achter het dichte groen
In de luwte van de duinen
Veilig heeft onze wieg er gestaan
O, wat heeft ons kleine eiland
Ons toch veel, heel veel gegeven
Waar we ook gaan en waar we ook wonen
Denken we aan onze geboortegrond.
|
