terug naar overzicht
van verhalen

Door Els Perdok-van Bon

Het was een mooie wintermiddag en de lust bekroop me om te gaan wandelen in de sneeuw. Ik belandde op een duin achter de Westerplas. Daar heb je zo'n mooi uitzicht over dorp, wad en strand. Ieder jaargetijde heeft daar trouwens wel iets moois te bieden.

Ik keek daar op het duin eens om me heen. het was een wonderlijke, mooie, zwijgende wereld, die zich in de zon koesterde. Alles was onder een dik pak sneeuw bedolven. Geen mens te zien, zelfs geen strandjutters in de verte; ze weten dat er met zulk weer geen buit te halen valt. Wel hier en daar een konijn en een enkele haas, die hun warmte van hol en leger hadden verlaten op zoek naar voedsel. Hier en daar waren de struiken al aangevreten, een teken dat er niet veel meer voor ze te vinden was.

Kort geleden liet de winter zich nog van zijn donkerste, meest droefgeestige kant zien; maar vandaag stuurde de zon zijn gouden stralen naar de aarde om mens en dier te verwarmen en dan ziet de wereld er opeens heel anders uit. Dan worden sombere gedachten verdreven.

De omtrekken van het dorp met de kerktoren tekenden zich af tegen de winterlucht. In de verte blafte een hond; meeuwen zeilden in stilte voorbij, de vurige zonsondergang tegemoet. Een levendige aanblik in een stille wereld.

Waar in andere jaargetijden de wind de geuren meevoert van groen, bloeiende bloemen en de lucht van het wad als er regen komt.... daarvan was nu niets te merken.

Van dichtbij het fluisteren van het helmgras en in de verte het rollen van de branding, waarvan mijn grootmoeder dan zei: "Dat geeft winter!"

De zee leek donker, wat ook wel betekenen kan dat er nog meer winters weer komt. De ondergaande zon raakte nog net de toppen van de bomen die boven het dorp uitkwamen. Nog even... en de schemer zou vallen en de nacht over het eiland dalen.

Zo nu en dan moet een mens even stilstaan om deze dingen in zich op te nemen en 'met de ogen aan te raken'. Niet iedereen heeft aandacht hiervoor. Hoeveel mensen gaan voorbij aan duizenden bloemen zonder dat die ene roos hen iets doet? Zwemmen ze niet in zeeën van geluid zonder dat een warme stem hen raakt?

Met bevoorrechting moet men om kunnen gaan en er zuinig op zijn.


Kijk ook eens op de pagina met winterfoto's. Klik.

terug naar overzicht van verhalen         naar bovenzijde pagina