Regen

In de stromende regen legt de boot aan op Schiermonnikoog en gierend van het lachen rennen mijn vriendinnen en ik naar de bus om even later als drie verzopen katten naar ons logeeradres te rijden.

In de zes jaar dat we hier komen hebben we dit nog niet meegemaakt, het lijkt wel of de hemel alle sluizen heeft opengezet.

Vaste kern

Op  ons logeeradres staat de koffie al klaar en het onthaal is hartverwarmend. We zijn weer snel vertrouwd met elkaar. Het is een weerzien van oude bekenden en al snel worden er herinneringen opgehaald. Maar ook is het even stilstaan bij het overlijden van Lies, de oudste van ons groepje. Sommigen van ons komen hier al meer dan 20 jaar, er zijn vriendschappen ontstaan, er zijn mensen bijgekomen en mensen weggebleven, maar een vaste kern is er altijd geweest.

De volgende ochtend valt er een druilerig regentje  en we ontbijten in alle rust. Halverwege de ochtend is het droog en de lucht kleurt hier en daar blauw. Ik trek mijn regenjas aan en neem voor alle zekerheid een paraplu mee.

Helemaal alleen

Ik loop richting het Rif. De eerste dag op Schier is voor mij alleen, het is een rust zoeken, bezinning, tot mijzelf komen. Iedere keer als ik over de dijk het Rif op loop overvalt me stilte en de schoonheid van deze plek. Het ontroert me. Helemaal als juist op dat moment de zon doorbreekt. Ik laat het jachthaventje links liggen en loop het pad op, ik loop er helemaal alleen, zie ik.

Het melkkruid begint te bloeien. Volgens de plantengids een zeldzaam plantje maar dat kun je niet geloven als je ziet hoeveel er hier te vinden is. Er groeit zeepostelein, zeeraket en rode en groene wieren, sommige zo klein en nietig dat het niet meer dan draadjes lijken.

Verderop lopen mensen. Het stoort me dat ze van het pad zijn afgegaan. Ze vertrappen de vegetatie en verstoren de rust van de vogels.

Vogels en wind

Het enige geluid dat ik hoor zijn de vogels en de wind. In de verte zie ik het vasteland en ik zie zeilschepen voorbij glijden, witte, bruine. Af en toe sta ik stil om het moois en de rust op me in te laten werken.

Al genietend loop ik zo om de westpunt en dan strekt plotseling het immens brede strand zich voor me uit. Het is laag water en de ruimte is enorm. Ik sta weer even stil en sluit mijn ogen. Het is alsof de zon mijn wangen kust en de wind door mijn haren woelt. Het voelt bijna als bemind worden.

Ik loop verder over het strand. Het water heeft, samen met wier, prachtige tekeningen achter gelaten in het zand. Iedere dag weer nieuwe. In de verte, achter de zandbanken, zie ik de schuimkoppen van de Noordzee en op de zandbanken de zeehonden. Ze liggen te luieren in de zon. Op dat moment realiseer ik me dat ik mijn verrekijker thuis heb laten liggen. Jammer. Ik zou dichterbij de zeehonden kunnen komen maar ik wil hun rust niet verstoren. Dus blijf ik op afstand.

Strandlopertjes rennen af en aan, grappige vogeltjes, ze zijn heel klein maar verplaatsen zich razendsnel. Meeuwen vliegen al krijsend boven me. Ik zie een Jan van Gent en nog meer vogels waarvan ik de naam niet weet.

Bewoonde wereld

Verder lopend op het strand wordt het drukker. Ik kom langzaam aan weer in de bewoonde wereld en weet dat de rust nu voorbij is. Ik zie vaders met kinderen die aan het vliegeren zijn, wandelaars, zonzoekers. Ik zie de eerste strandtent. Het is gedaan met de stilte. Het is goed.

Ik verlaat het strand en sla de Badweg in naar het dorp. Ik wil de rust van deze ochtend nog even vast houden. Op een stil terras strijk ik neer. Mijn maag vraagt om eten en ik besluit om uitgebreid te gaan lunchen.