|
|
terug naar overzicht
van verhalen
|
Wad een avontuur!
Joop de Boe
/ 2004
Na een paar weken
zwerven over de Duitse Wadden waren we tijdig voor hoog water uit
Borkum vertrokken om over de Noordzee naar Schiermonnikoog te
zeilen.
Alles was ideaal, een matig noord-oosten windje, stralende zon, zo'n
20 graden en een toenemende ebstroom mee, waardoor onze snelheid
langzaam wijzigde van 4 naar 6 en later terug naar 3 knopen. Koers
pal west en zo gleden de mijlen onder ons door naar het 1e waypoint
"verkenningston Westgat". Schitterend!
 |
Toen we
de verkenningston waren gepasseerd en het tweede en
laatste waypoint aangaf dat we de eerste groene boei in
het Westgat aanliepen, zei mijn vrouw: "Kijk eens achter
je, het lijkt wel mist".
Dat leek niet alleen zo, het was mist! |
Een dikke deken die
tergend langzaam maar onafwendbaar op ons afkwam. En een kwartiertje
later: weg zon, weg zicht. Maar geen probleem, de GPS leidde ons
keurig richting WG 3. De boegspriet kon je goed zien, maar
daarachter was het grijze niets.
Onze snelheid ging weer toenemen door de opkomende vloed, 2 knopen
op de log maar 5 op de GPS. De koers was griezelig, 180 op de GPs en
230 op het kompas. Logisch, dwars stroom!
En toen gebeurde het!
Uit het grijze niets doemde plotseling, naar mijn gevoel op enkele
meters voor de boeg een groen monster op met een grote grijze snor.
Een ram aan het roer en enkele seconden later scheurde het monster
ons voorbij met een fors kielzog en grommend dat zijn prooi was
ontsnapt.
De adrenaline gierde door mijn aderen en de gebruikte woordkeus
kreeg geen kerkelijke goedkeuring. Stommeling, iedereen weet, nooit
een boei als waypoint nemen! Wat nu! Een volgend waypoint in
programmeren kost tijd en mijn volle aandacht was nodig voor het
kijken in het grijze niets. Voor het uitzetten van een goede koers
met stroomatlas en zo geldt hetzelfde.
Toen zei mijn
echtgenote de wijze woorden: "We roepen de toren op" en voegde de
daad bij het woord. Prompt kwam het antwoord: "Ik had jullie al met
de kijker zien aankomen en heb je nu op de radar. Je zit daar prima.
Houdt de groene kant maar, ook buiten de boeien staat water zat. Ik
houd je wel in de gaten".
Wat een geruststelling, mijn adrenalinepeil zakte direct naar een
aanvaardbaar niveau en ik gedacht met dankbaarheid mijn politieke
vrienden in de 2e Kamer die die droge minister hadden weerhouden de
torenbemanning te ontslaan.
Na nog een half uurtje varen op 't gevoel, begeleid door de
conversatie van charters en vissers met de toren, kwam er weer zicht
en we zaten niet eens erg ver uit de vaargeul. Bij aankomst in de
haven van Schiermonnikoog was het nog lang geen borreltijd, maar we
hebben met smaak een Beerenburgje op de gezondheid van de
vuurtorenwachter gedronken.
terug naar overzicht van verhalen
naar bovenzijde pagina |
|
