|
Hotel Van der
Werff
Op Schiermonnikoog tikken de klokken
anders. Natuurlijk zijn ook daar de dinosauriërs al sinds
vele millennia uitgestorven. Maar ergens lijkt het alsof dat
eiland aan de rafelranden van ons land de tijd haar eigen
wetten heeft.
Wars van waan noch hype, lijkt het leven er vooral bepaald
door weer en wind, eb en vloed, en ergens ook het getij van
aankomende en vertrekkende badgasten. Gestaag, gemelijk maar
onvermijdelijk.
Is dat het wat het eiland zijn ontspannen kracht geeft? En
het mij schier troostrijk maakt wanneer ik het bezoek?
Schier is niet hip. Dat heeft iets verademends. De icoon bij
uitstek van Schiers tijdloze onverstoorbaarheid is Hotel Van
der Werff. Het biedt een luxe van lang vervlogen tijden -
van radio, kachelgestookte kamers en zwart-wit.
Bij Van der Werff besteden ze niet behaagziek energie om hun hotel te
laten voldoen aan de globale normen van de eisen van de
tijd. En het zo volstrekt inwisselbaar maken.
Het restaurant bereik je door een anonieme deur links naast de
tapkast in de gelagkamer.
Foto: Jean van Laarhoven
Schier onafzienbaar de rijen keurig met wit damast gedekte
tafels en tafeltjes. Hier en daar onderbroken door
ouderwetse kamerschermen met hout en glas-in-lood.
Je wordt er door obers met zwarte pakken en droge humor
welkom geheten en naar je plaats gebracht.
Wij vinden deze zondagavond een tafeltje tegen de houten
lambrizering onder scheepsminiaturen en oude zeekaarten van
de wateren rond het eiland. De kaart past in deze klassieke
omgeving als een favoriete oude wollen trui. De dorade bij
de visgerechten krijgt bijna iets misplaatsts als verwijzing
naar onze moderne tijd waarin de wereld zoveel kleiner is
geworden.
We kiezen voor het dagmenu. Op zondag extra deftig met vier
in plaats van drie gerechten. Ook gasten van buiten het
hotel kunnen hier dineren voor een nochtans vooroorlogse
prijs.
Een frisse en knapperige groene salade en een pittige
kruidenbouillon worden ons vooraf geserveerd. Opgevolgd door
een moot zeewolf-filet gebakken op pancetta, begeleid door
een sausje met room en witte wijn en groene kruiden
(subtiele dragon?).
De ober heeft ons de witte huiswijn aanbevolen. Een
verfrissende Cotes des Duras Sauvignon Blanc, die we niet
hoeven te proeven (want immers van het huis), maar waarvan
we wel de kurk mee op tafel krijgen, zoals het hoort en we
niet anders verwacht hadden. Bij het sinaasappelijs toe
savoueren we een lekker glaasje Rivesaltes.
Een degelijke, met zorg bereide en geserveerde maaltijd.
Daar kun je bij Van der Werff prima voor terecht. Verrassend
of vernieuwend? Nee. Maar met zijn eerlijkheid en heerlijke
atmosfeer behoort dit restaurant tot de fijnste en meest
bijzondere waar ik in de loop der jaren heb mogen dineren.
Foto: Jean van
Laarhoven
En helemaal lekker is het om voor je
koffie-met-hazelnotenbonbon, cognac en sigaar te verkassen
naar de aanpalende lounge. Om in de avond in alle
gemoedelijkheid te laten uitklinken, terwijl de rode
vuurtoren verderop onverstoorbaar een oog in het zeil houdt
en vanaf het strand in de verte het tijdloos ruisen van de
branding klinkt.
 |
